What is karma?

Karma in its simplest form means action. Every decision we make, every word we say, and every gesture we make is part of the karma we create. From the perspective of the universe, karma is the inherent mechanism by which consciousness experiences itself through different forms of existence.

Intention vs action

At the root of every karma is intention. Our desires drive us to action, and that action creates effects that come back to us. Our desires reflect what we need to change our current situation, and every action is a response to that inner call.

The law of cause and effect

One of the key principles of karma is the law of cause and effect. Everything we do has consequences, even if they are not immediately visible. As humans, we have choices, and it is these choices that shape our future. That is why it is so important to make decisions consciously, considering their impact on our lives and the environment.

Every being, whether human, animal or plant, has karma. We can think of it as seeds that we sow through our actions, and what happens to us in life is the result of previous sowings – both from this life and previous lives.

Work your karma

Consciously understanding karma is the first step to working on it. It requires us to work internally to get rid of negative patterns and free ourselves from the cycle of suffering. It is a lifelong process, but it is the key to inner transformation and harmony.

Dharma vs karma

Dharma, or doing what is right, is key to the process of purifying karma. Our intentions must be pure and our actions consistent with our true nature. This requires deep self-inquiry and understanding of our calling.

The elements and karma

One of my favorite ways to work with karma is to cultivate a relationship with the elements. Each of us has a dominant element that can help us balance our energy on a daily basis. Spending time in touch with our element—such as observing a fire—can greatly heighten our awareness and bring peace to our lives.

Practices with the elements

• Meditation by the fire: Helps to calm the mind and clear internal blockages.
• Daily presence with the elements: Even a few minutes in contact with nature, such as a walk in the forest or a bath in water, can bring enormous benefits.

Influence of the practice

Regular spiritual practice, such as meditation or yoga, can help us heal karma. Every conscious act of compassion, of helping another person, influences our experiences and opens us to new possibilities.

Examples of the practice

• Meditation: A daily moment of silence allows us to understand our desires and better direct our actions.

• Karma yoga: Selfless service to others is one of the most powerful tools for clearing karma.

• Conscious choices: Every choice we make has meaning. It is important to follow our heart and align with our dharma.

Karma is an incredibly complex and profound topic. However, when we begin to understand it, we can actively shape our lives and strive for harmony. I wrote more about this in my book “Life of Ultimate Freedom” so if you are interested in this topic, I encourage you to explore it. Every step we take toward awareness is a step toward a better life. I believe that by working on ourselves, we can not only heal ourselves, but also the world around us.

With Love,
Pauli

Artykuł What is karma? Understanding action and intention pochodzi z serwisu Pauli Kulikowska.

For the most part, the answer I received was:

“It’s not here.”

So I kept looking. I was very persistent and today I look back on that perseverance with deep compassion and gratitude. Compassion comes from the realization that I was looking in the wrong place – that is, outward. Gratitude came from the understanding that all those rejections, all that rejection led me to myself and to the recognition of who I am.

And while this process is very personal, I find a certain Universality in it, because I see that we all long for the same thing, namely belonging.

The problem is that in seeking confirmation of belonging we will never find it permanently, because everything external is impermanent. It can only be found by standing in the power of your heart.

And all hearts are marked by wildness.

We belong to it because every time we try to fit in, it causes us unexplained pain.

It is the result of the mistaken belief that we cannot be in touch with ourselves to have value. That we must constantly respond to the needs of others in order for our lives to have meaning. That we must belittle, change or artificially create ourselves in order to be worthy of belonging.

This is a big cognitive error, because I’ve noticed that our greatest contribution and value to society is in acknowledging ourselves and our voice. And believe it or not, but it wasn’t until I stopped believing in this belief and allowed myself complete solitude that I felt truly alive.

In the beautiful words of Maya Angelou, “You will not experience true freedom until you belong everywhere. Nowhere, meaning everywhere.”

The price is high and the reward is great.

I have long contemplated what it means to belong everywhere and nowhere at the same time.

Here is one thing I can say with certainty: the result of not loving and belonging is always suffering. And at the same time, I feel that I have really experienced the suffering of belonging in my life.

I looked at it with interest: people who have a strong sense of belonging; I looked for the answer to the question of what they have in common.

And is the concept about belonging everywhere/nowhere even valid? What I understood by exploring this topic was quite shocking to me. Because I noticed that as humanity we surround ourselves with ideological bunkers. We live among people who are different from us, but we don’t live with them.

You might think that the more divided we are, the more we connect because we only hang out with people who are like us. But it turns out that behind these ideological walls we are not deeply connected to each other at all. We just hate the same people, and that is no indicator of belonging. Because it doesn’t mean you’ll be there for me when I get sick, or move house for the hundredth time, or when I lose my job.
And that’s not real, deep connection.

Okay, so we are increasingly divided. And we are very lonely in these beliefs of ours.

And loneliness is a serious matter.

There is a kind of primal loneliness, the experience of which is similar to hunger or thirst. If we don’t hydrate or eat, we get a signal from the body that we need to eat something. And loneliness tells us that we need social contacts, otherwise we are in trouble. And a big one, because according to a study by J.Capaccio, loneliness causes a greater risk of premature death than smoking a packet of cigarettes a day or being obese (sic!). Loneliness kills and is a very important determinant of mental and physical health.

John Cappacio, in his book Loneliness, says that loneliness is not about being alone, but about feeling disconnected.

As a society, we are increasingly more disconnected from ourselves than ever before. And as a result, increasingly polarised.

One of the most beautiful lessons I have learned from longing to belong is that it is not something we can negotiate with the outside world. It is something we carry in our hearts. And it turns out, both men and women who have the highest sense of true belonging find themselves not only in being part of something bigger, but also in having the courage to stand within themselves. Often on their own.

And this is also the reason why art and creativity will become very important in our healing processes and what the future holds for us. Every creative person understands what is

standing in themselves.

All creative people have this incredible ability to find beauty and value in being a wider creative community, but also the courage to stand within themselves.

And I don’t say this as a self-proclaimed coach, but as a creative being who has found her pain and fulfilment in being a larger creative group and community. Without telling myself that I won’t have moments of complete solitude. Because each of us will have to be alone at some point in our lives. Little by little, I think on some level we are all called to do that.

I think this is what Maya Angelou was trying to say when she said that we belong everywhere and nowhere, because true belonging is in the heart and it is not subject to any external negotiation.

The heart that belongs is in a constant state of meditation.

In my case, it was my lack of belonging that helped me find my Creative Path. And because I didn’t belong when I grew up in a violent, codependent system. I didn’t belong when I moved away from home at 16 to another city. And then I didn’t belong when I travelled and moved dozens of times – I always felt like ‘the outsider’.

But it made me start to see patterns. I became someone who could find and understand patterns in people’s behaviour, in their emotions, in their beliefs. Then I started to find them on more and more subtle energy levels. Not only that, I started to see the source of these patterns and this is where the real fun with creative work at the source started. And my creativity – just like the creativity of many people – was born from being on the sidelines.

And apart from being really scared – of being alone with it all, I finally started to feel alive.

You know, I was afraid and so I created, time and again reaching out with courage to my wildness. And each time this wildness pushed me away from other people’s opinions about me. I think jealousy hurt the most, because I felt betrayed by people close to me who, instead of supporting me, only weakened me.

But a heart marked by wildness never stops until it finds what it is looking for.

And as I’ve written before, each of us belongs to wildness in a different way. And every time we choose to fit in with others instead of belonging to ourselves, it causes us pain. This whole process is not just about navigating wildness, it’s about becoming wild.

I will often be alone and that’s ok because there is beauty and strength in that. And it’s not that I don’t find great joy in being part of a team, because I do. The point is that I will always belong to myself first and foremost. And this is really not easy, because it is a kind of paradox.

In addition, no one can tame the tension of the paradox better, ourselves embedded in our own creativity. And this is all because this tension is our creative energy, the Kundalini.

Carl Yung spoke of it as our greatest spiritual gift. It is the tension between predation and gentleness, hardness and tenderness.

In this creative tension and its fruits, we are connected to each other in a way that can never be broken. And yet, we can forget this connection. Just as fundamentally we cannot break any connection with another person, but we can forget it.

And those moments when we hold hands with strangers are reminders not only of what is possible between people, but also of what is true between us. This is the truth of the fact that we are made to be together. And that’s great news for all of us.

So let’s make a gift to ourselves: stop wandering the world looking for evidence that we don’t belong. And even if we do, at some point we’ll get to a point where we realise that it’s not something that’s dependent on external circumstances.

It’s something you carry in your wild heart. And if you spend your life searching, you will always find evidence of not belonging.

I know, because I’ve been there myself 🙂

With love,
Paula

POLSKI

Powrót do siebie

Zeszły rok był dla mnie bardzo trudny, i mimo, że gdy piszę ten tekst znajduję się w zupełnie innym miejscu, to właśnie zdaję sobie sprawę, że nie wiem czy 2021 był trudniejszy niż ostatnie 2, 5 czy 7 lat. Wszystkie te lata były naznaczone jedną rzeczą: poszukiwaniem mitycznej “Ziemi Obiecanej”, czyli DOMU.

Wędrowałam po świecie szukając potwierdzenia, że przynależę. Przeszłam przez różne stadia poszukiwania idealnego środowiska, szukając tego w partnerze, w pracy, w moich działaniach, w znajomych i sposobach na spędzanie czasu wolnego.

W większości odpowiedź, jaką otrzymywałam, brzmiała:

“To nie tutaj”

więc szukałam dalej. Byłam bardzo wytrwała i dzisiaj patrzę na tą wytrwałość z głębokim współczuciem i wdzięcznością. Współczucie wynika ze świadomości, że szukałam w niewłaściwym miejscu – czyli na zewnątrz. Wdzięczność się pojawiła w wyniku zrozumienia, że te wszystkie odmowne odpowiedzi, to całe odrzucenie doprowadziło mnie do siebie i do uznania tego, kim jestem.

I o ile ten proces jest bardzo osobisty, to odnajduję w nim pewną Uniwersalność, bo widzę, że wszyscy tęsknimy za tym samym, a mianowicie za przynależnością.

Problem polega na tym, że szukając potwierdzenia przynależności nigdy jej nie odnajdziemy na stałe, bo wszystko, co zewnętrzne jest nietrwałe. Można to znaleźć tylko i wyłącznie stając w mocy swojego serca.

A wszystkie serca są naznaczone dzikością.

Przynależymy do niej, ponieważ za każdym razem, gdy próbujemy się dopasować, wywołuje to w nas niewyjaśniony ból.

Jest to wynikiem błędnego przekonania, że nie możemy być w kontakcie ze sobą, żeby mieć wartość. Że musimy stale odpowiadać na potrzeby innych, żeby nasze życie miało znaczenie. Że musimy umniejszać, zmieniać lub sztucznie kreować siebie, by być godnymi przynależności.

To duży błąd poznawczy, bo zauważyłam, że największy wkład i wartość w społeczeństwo mamy uznając siebie i swój głos. I możecie mi wierzyć, albo nie, ale dopiero w chwili, gdy przestałam wierzyć w to przekonanie i pozwoliłam sobie na kompletną samotność poczułam, że naprawdę żyję.

Pięknymi słowami mówi o tym Maya Angelou: “Nie doświadczysz prawdziwej wolności, dopóki nie będziesz przynależeć wszędzie. Nigdzie, czyli wszędzie.”

Cena jest wysoka, a nagroda wspaniała.

Długo kontemplowałam, co to znaczy: Przynależeć wszędzie i nigdzie jednocześnie.

Oto jedna rzecz, którą mogę powiedzieć z całą pewnością: wynikiem braku miłości i przynależności zawsze jest cierpienie. I jednocześnie czuję, że naprawdę doświadczyłam cierpienia związanego z przynależnością w moim życiu.

Przyglądałam się temu z zainteresowaniem: ludziom, którzy mają silne poczucie przynależności; szukałam odpowiedzi na pytanie, co ich łączy.

I czy koncepcja o przynależności wszędzie/nigdzie jest w ogóle zasadna? To, co zrozumiałam eksplorując ten temat, było dla mnie dosyć szokujące. Bo zauważyłam, że jako ludzkość otaczamy się ideologicznymi bunkrami. Żyjemy wśród ludzi, którzy różnią się od nas, ale nie żyjemy z nimi.

Można by pomyśleć, że im bardziej jesteśmy podzieleni, tym bardziej się łączymy, ponieważ przebywamy tylko z ludźmi, którzy są tacy, jak my. Ale okazuje się, że za tymi ideologicznymi ścianami wcale nie jesteśmy ze sobą głęboko związani. Po prostu nienawidzimy tych samych ludzi, a to nie jest żadnym wyznacznikiem przynależności. Bo ona nie oznacza, że będziesz przy mnie, gdy będę chorowała, po raz setny się przeprowadzała lub gdy stracę pracę.
A to nie jest prawdziwe, głębokie połączenie.

No dobra, więc jesteśmy coraz bardziej podzieleni. I jesteśmy w tych swoich wierzeniach bardzo samotni.

A samotność to poważna sprawa.

Jest pewien rodzaj pierwotnej samotności, której doświadczenie przypomina głód lub pragnienie. Jeśli nie nawadniamy się lub nie jemy, dostajemy sygnał od ciała, że potrzebujemy coś zjeść. A samotność mówi, że potrzebujemy kontaktów społecznych, w przeciwnym wypadku jesteśmy w tarapatach. I to sporych, ponieważ wg badań przeprowadzonych przez J.Capaccio, samotność powoduje większe ryzyko przedwczesnej śmierci niż palenie paczki papierosów dziennie lub otyłość (sic!). Samotność zabija i jest bardzo ważnym wyznacznikiem zdrowia mentalnego i fizycznego.

John Cappacio w swojej książce “Loneliness” mówi, że w samotności nie chodzi o bycie samemu, a o poczucie braku połączenia.

Jako społeczeństwo, jesteśmy coraz bardziej odłączeni od samych siebie, niż kiedykolwiek wcześniej. I w rezultacie, coraz bardziej spolaryzowani.

Jedną z najpiękniejszych lekcji, którą wyciągnęłam z tęsknoty za przynależnością, to że nie jest ona czymś, co możemy wynegocjować ze światem zewnętrznym. Jest czymś, co niesiemy w naszych sercach. I okazuje się, zarówno mężczyźni, jak i kobiety, którzy mają najwyższe poczucie prawdziwej przynależności, odnajdują siebie nie tylko w byciu częścią czegoś większego, lecz również w odwadze do stanięcia w sobie. Często samodzielnie.

I to również jest powód, dla którego sztuka i kreatywność staną się bardzo istotne w naszych procesach uzdrawiania i tego, co przyniesie nam przyszłość. Każda kreatywna osoba rozumie czym jest

stanie w sobie.

Wszystkie kreatywne osoby mają tę niesamowitą zdolność odnajdywania piękna i wartości w byciu szerszej kreatywnej społeczności, lecz również odwagi do stania w sobie.

I nie mówię tego jako samozwańczy coach, lecz jako twórcza istota, która odnalazła swój ból i spełnienie w byciu większej kreatywnej grupy i społeczności. Bez wmawiania sobie, że nie będę miała momentów zupełnej samotności. Bo każdy z nas będzie musiał być sam w pewnym punkcie życia. Mało tego, uważam, że na pewnym poziomie wszyscy jesteśmy do tego wzywani.

Myślę, że to chciała powiedzieć Maya Angelou, gdy mówiła, że przynależymy wszędzie i nigdzie, ponieważ prawdziwą przynależność mamy w sercu i ona nie podlega żadnym zewnętrznym negocjacjom.

Serce, które przynależy, jest w ciągłym stanie medytacji.

W moim przypadku to właśnie brak przynależności pomógł mi odnaleźć moją Twórczą Ścieżkę. I ponieważ nie przynależałam, gdy dorastałam w przemocowym, współuzależnionym systemie. Nie przynależałam, gdy wyprowadziłam się z domu w wieku 16 lat do innego miasta. A potem nie przynależałam, gdy podróżowałam i przeprowadzałam się dziesiątki razy – zawsze czułam się jak “ta obca”.

Lecz to sprawiło, że zaczęłam widzieć wzorce. Stałam się kimś, kto potrafi odnaleźć i zrozumieć wzorce w zachowaniach ludzi, w ich emocjach, w przekonaniach. Później zaczęłam je odnajdywać na coraz bardziej subtelnych poziomach energetycznych. Mało tego, zaczęłam widzieć źródła tych wzorców i tutaj zaczęła się prawdziwa zabawa z kreatywną pracą u źródła. I moja kreatywność – tak samo, jak kreatywność wielu ludzi – narodziła się z bycia na uboczu.

I poza tym, że naprawdę bardzo się bałam – bycia samej z tym wszystkim, to w końcu zaczęłam czuć, że żyję.

Wiecie, bałam się i tak tworzyłam, raz po razie docierając z odwagą do swojej dzikości. I za każdym razem ta dzikość odsuwała mnie od opinii innych ludzi na mój temat. Chyba najbardziej bolała zazdrość, bo czułam się zdradzona przez bliskie mi osoby, które zamiast mnie wspierać, tylko mnie osłabiały.

Lecz serce naznaczone dzikością nigdy nie przestaje, dopóki nie odnajdzie tego, czego szuka.

I jak pisałam wcześniej, każdy z nas należy do dzikości w inny sposób. A za każdym razem, gdy wybieramy dopasowanie się do innych, zamiast przynależności do siebie, wywołuje to w nas ból. W całym tym procesie nie chodzi tylko o nawigowanie dzikości, chodzi o stawanie się dzikością. 

Często będę sama i to ok, ponieważ jest w tym piękno i siła. I nie chodzi o to, że nie odnajduję wielkiej radości w byciu częścią zespołu, bo odnajduję. Chodzi o to, że zawsze będę należała przede wszystkim do siebie. A to naprawdę nie jest łatwe, bo jest to swoisty paradoks.

W dodatku, nikt nie może ujarzmić napięcia paradoksu lepiej, my sami osadzeni w swojej kreatywności. A to wszystko dlatego, że to napięcie to nasza kreatywna energia, Kundalini.

Carl Yung mówił o niej, że jest naszym największym duchowym darem. To napięcie pomiędzy drapieżnością i łagodnością, twardością i czułością.

W tym kreatywnym napięciu i jego owocach jesteśmy związani ze sobą w sposób, który nigdy nie może być przerwany. I mimo tego, możemy o tym połączeniu zapomnieć. Tak samo jak fundamentalnie nie możemy przerwać żadnego połączenia z drugim człowiekiem, lecz możemy o nim zapomnieć.

I te chwile, w których trzymamy za ręce nieznajomych, przypominają nie tylko o tym, co jest możliwe między ludźmi, lecz również o tym, co prawdziwe między nami. To jest prawda o tym, że jesteśmy stworzeni do bycia razem. I to wspaniała wiadomość dla nas wszystkich.

Więc zróbmy sobie prezent: przestańmy wędrować przez świat w poszukiwaniu dowodów na to, że nie przynależymy. A nawet jeśli, to i tak w pewnym momencie dojdziemy do punktu, w którym zdamy sobie sprawę, że to nie jest coś, co jest zależne od okoliczności zewnętrznych.

To coś, co niesiesz w Twoim dzikim sercu. I jeśli spędzisz swoje życie na poszukiwaniach, zawsze znajdziesz dowód na brak przynależności.

Wiem, bo sama tam byłam 🙂

With love,
Pauli

Artykuł Back to yourself [ENG/PL] pochodzi z serwisu Pauli Kulikowska.

has both trustworthy and despicable parts.

It extends to a multitude of states, some of which we are directly aware of, some of which we are indirectly aware of (the subconscious), and some of which we cannot comprehend with our limited minds (the unconscious and superconscious). The rabbit hole goes deep, but the uninitiated ego does not realise that the rabbit hole is the self.

Basically, an uninitiated ego is an ego that is not aware of itself as an individualised, self-realising force in an interdependent cosmos. While the initiated ego is aware of itself as an individualised, self-realising force in an interdependent cosmos.

Of course, no ego is ever completely uninitiated or self-initiated. Just as no ego is ever completely individuated or self-realised. Everything is on a spectrum of possibilities and potentials in response to action or lack thereof, including self-development.

Ultimately, the ego is a spectrum, and the potential to become initiated or remain uninitiated is a matter of motivation, imagination and action. It takes a lot of work to unlearn what we have learned.

There are three main obstacles on the path from the uninitiated to the initiated ego.Trap No. 1) Taking things too personally.Trap No. 2.) Taking things too literally.Trap #3.) Taking things too seriously

Passing these hurdles does not necessarily guarantee successful initiation, but in order to achieve it at all, one must pass through these three points at some point. Let us take a look at them.

Trap No. 1: Taking things too personally.

“One man’s magic is another man’s engineering.”
~ Robert A. Heinlein

While the initiate frees himself within the ‘stories told’, the uninitiated remains entangled in the ‘story told’.

In simple terms, our sense of self is the story we tell about ourselves. But most of us uninitiated egos don’t even realise that It is we who create these stories. When we are unaware that in telling, we are creating a story about our self, there is a tendency to take things too personally.

Our ego gets offended in every situation. We feel wronged by fate and humiliated by the pettiness of others. We feel offended by the actions of others, even when the “others” are not even acting against us.

This is because the uninitiated ego tends to be codependent and is usually brought up in a state of codependency. The most common theme of codependency is an over-reliance on the approval of others and their perception of our identity.

The tendency to take things too personally exists because a sense of identity is linked to the approval of others. There is also a tendency to be dismissive of fate rather than taking responsibility for reprogramming one’s conditioning.

But as Carl Jung said:

“Until you make the unconscious conscious, it will run your life and you will call it destiny.

An effective way of not taking things too personally can be to free yourself to tell your own story, rather than getting caught up in it. It’s like the difference between ordinary dreaming and conscious dreaming. In ordinary dreaming, we are puppets of fate: even our emotions are threatened and we cannot improve our disposition. But in conscious dreaming we have power over our faculties, and our emotional disposition is under our control. We control our fate by controlling our reactions to our fate.

Similarly, the initiated ego telling a story about itself is like the consciousness of the dreamer, while the uninitiated ego is so caught up in being a victim of the dream state that it has no possibility of being conscious of its own power. The initiated ego is to the conscious dreamer the same as the uninitiated ego is to the dreamer without conscious dreaming.

Where the dreamer unconsciously takes the dream personally and reacts emotionally, playing the victim, the dreamer consciously takes the dream as it is and reacts courageously, taking the lead role.

So it is in waking life with the initiated versus the uninitiated ego. The initiated ego emits its own frequency in an engaging way, thus imprinting its intention in the universe; while the uninitiated ego involuntarily absorbs the surrounding frequencies, thus being imprinted by the universe.

Trap 2: Taking things too literally

“If the doors of perception were cleared, everything would appear to man as it is, Infinite”.~ William Blake

Just as the uninitiated ego loves to play the victim, it also loves to play the obedient servant. Instead of taking things figuratively and using their imagination, those with uninitiated egos prefer to take things literally and let someone else think for them.

They would rather not go through the sometimes arduous task of challenging the status quo. Instead of following their wisdom, people with uninitiated egos would rather put all their eggs in one or two baskets and then take those baskets as literal truth.

Taking things too literally and abandoning imagination is dangerous because it leads to closed-mindedness and extremism. It limits inspiration. It stops progress. It murders metaphor and kills the symbolic, reducing the beautiful multicoloured universe to a black and white cliché.

The mind’s eye closes when the uninitiated ego decides to take things too literally. Ingenuity and the capacity for invention are weakened by the shackles of accuracy.

Better to be vague and open-minded than precise and closed-minded. Better to be uncertain and flexible than certain and dogmatic. Better to be indeterminate and flexible than definite and fixed. The initiated ego knows this to be true.

The uninitiated ego fights against this truth, in its futile attempts to pigeonhole the infinite into a tiny, egocentric, human-centred box. Better to let reality be infinite and try to grow out of that box, to flourish despite the finiteness, than to wallow in the literalness of the box. Indeed, reality is too important to take literally.

Trap 3: Taking things too seriously

“Life is too important to be taken seriously.”
~Oskar Wilde

This is the biggest trap of them all, because it is so easy to take things too seriously. It is so easy to reduce a cosmic joke to an egocentric tragedy.

And the uninitiated ego above all wants to take itself seriously. It props itself up in the safety of its own comfort zone, taking its own security too seriously. It wanders steadfastly into insecurity, not realising that innocence is courage.

As Brene Brown puts it:

“You can have courage or you can have comfort, but you can’t have both.

The uninitiated ego wallows in self-seriousness, crushed by the weight of an unforgiving universe, not realising that all it has to do is: let go! Laugh. Make fun of pettiness. Punch holes in all the ideals that are important to him. This will burst the growing bubble of an agitated ego.

The initiated ego develops strategies for letting go: humour, holy laughter and non-attachment. Where the uninitiated ego sinks into the boredom and nihilism that inevitably overflows from the overflowing cup of seriousness, the initiated ego howls with joy and existential masochism, filling the cup only so much and then emptying it, again and again.

The initiated ego is counterintuitively larger than the uninitiated ego, but it is healthier because it stretches its own comfort zone. It is healthier precisely because it does not take itself too seriously.

In doing so, he moves from being a small ego trapped in a small comfort zone, to being a large, initiated ego, liberated in interdependence with all things. It becomes a part and expression of the force of nature.

From ‘sacrificing the world’ to ‘becoming the world’. From the flattering marauder to the transcendent sage. From self-serious littleness to flourishing self-overcoming.

The path from the ego of the uninitiated to the ego of the initiated is not easy, but, as Spinoza pronounced:

“Everything perfect is as difficult as it is rare”.

Let us know where you are on your path to initiation 🙂

Source:

• Fractal Enlightenment

POLSKI

Pułapki niewtajemniczonego ego

Oto straszne ego. Niebezpieczne ego. Tak bardzo deprecjonowane ego.
A szkoda, bo w swojej najprostszej formie ego jest po prostu jaźnią. Mimo, że jaźń wcale nie jest prosta, a jej wielowymiarowość zachwyca,

ma części zarówno godne zaufania, jak i nikczemne.

Rozciąga się na mnóstwo stanów, niektórych z nich jesteśmy bezpośrednio świadomi, niektórych jesteśmy pośrednio świadomi (podświadomość), a jeszcze innych nie możemy pojąć ograniczonym umysłem (nieświadomość i nadświadomość). Królicza nora sięga głęboko, lecz niewtajemniczone ego nie zdaje sobie sprawy, że króliczą norą jest jaźń.

Zasadniczo niewtajemniczone ego to ego, które nie jest świadome siebie jako zindywidualizowanej, samorealizującej się siły we współzależnym kosmosie. Podczas gdy wtajemniczone ego jest świadome siebie jako zindywidualizowanej, samorealizującej się siły we współzależnym kosmosie.

Oczywiście żadne ego nie jest nigdy całkowicie niewtajemniczone ani wtajemniczone. Tak jak żadne ego nigdy nie jest całkowicie zindywidualizowane, ani samo-zrealizowane. Wszystko znajduje się w spektrum możliwości i potencjałów w odpowiedzi na działanie lub jego brak, włączając w nie samorozwój.

W ostatecznym rozrachunku ego jest spektrum, a potencjał wtajemniczenia lub pozostania niewtajemniczonym jest kwestią motywacji, wyobraźni i działania. Trzeba wykonać wiele pracy, by oduczyć się tego, czego się nauczyliśmy.

Na drodze od niewtajemniczonego do wtajemniczonego ego znajdują się trzy główne przeszkody.
Pułapka nr 1.) Branie rzeczy zbyt osobiście.
Pułapka nr 2.) Traktowanie rzeczy zbyt dosłownie
Pułapka nr 3.) Traktowanie rzeczy zbyt poważnie

Przejście przez te przeszkody niekoniecznie gwarantuje pomyślne wtajemniczenie, ale aby je w ogóle osiągnąć, trzeba w pewnym momencie przejść przez te trzy punkty. Przyjrzyjmy się im.

Pułapka nr 1: Branie rzeczy zbyt osobiście.

„Magia jednego człowieka to inżynieria drugiego”.
~ Robert A. Heinlein

Podczas gdy wtajemniczony uwalnia się w ramach „opowiadanych historii”, niewtajemniczony pozostaje uwikłany w „opowiadanej historii”.

W uproszczeniu, nasze poczucie siebie jest historią, którą o sobie opowiadamy. Ale większość z nas, niewtajemniczonych ego, nawet nie zdaje sobie sprawy, że to my tworzymy te historie. Kiedy nie jesteśmy świadomi, że opowiadając, tworzymy historię o swojej jaźni, powstaje tendencja do brania rzeczy zbyt osobiście.

Nasze ego obraża się w każdej sytuacji. Czujemy się skrzywdzeni przez los i poniżani przez małostkowość innych. Czujemy się urażeni działaniami innych, nawet jeśli “inni” nawet nie działają przeciwko nam.

Dzieje się tak, ponieważ niewtajemniczone ego ma tendencję do współuzależnienia i zazwyczaj jest wychowywane w stanie współuzależnienia. Najczęstszym tematem współzależności jest nadmierne poleganie na aprobacie innych i ich percepcji naszej tożsamości.

Tendencja do przyjmowania rzeczy zbyt osobiście istnieje, ponieważ poczucie tożsamości jest związane z aprobatą innych. Istnieje również tendencja do bycia lekceważonym przez los zamiast brania odpowiedzialności za przeprogramowanie własnego uwarunkowania.

Ale jak mówił Carl Jung:

„Dopóki nie uczynisz nieświadomego świadomym, będzie ono kierować twoim życiem i będziesz nazywać je przeznaczeniem”.

Skuteczną metodą na to, aby nie brać rzeczy zbyt do siebie, może być uwolnienie się od opowiadania własnej historii, zamiast wikłania się w nią. To jak różnica między zwykłym snem, a świadomym śnieniem. W zwykłym śnie jesteśmy marionetkami losu: nawet nasze emocje są zagrożone i nie możemy poprawić naszego usposobienia. Ale w świadomym śnie mamy władzę nad naszymi zdolnościami, a usposobienie emocjonalne jest pod naszą kontrolą. Kontrolujemy nasz los poprzez kontrolę reakcji na nasz los.

Podobnie, wtajemniczone ego opowiadające historię o sobie jest niczym świadomość śniącego snu, podczas gdy niewtajemniczone ego jest tak uwikłane w bycie ofiarą stanu snu, że nie ma możliwości być świadomym swojej własnej mocy. Wtajemniczone ego jest dla świadomego śniącego tym samym, co niewtajemniczone ego dla śniącego bez świadomego śnienia.

Tam, gdzie śniący nieświadomie przyjmuje sen osobiście i reaguje emocjonalnie, grając ofiarę, śniący świadomie przyjmuje sen takim, jakim jest i reaguje odważnie, przyjmując główną rolę.

Tak jest w życiu na jawie z wtajemniczonym kontra niewtajemniczonym ego. Wtajemniczone ego w ujmujący sposób emituje swoją własną częstotliwość, odciskając w ten sposób swoją intencję we wszechświecie; podczas gdy niewtajemniczone ego bezwiednie pochłania otaczające je częstotliwości, w ten sposób jest odciskane przez wszechświat.

Pułapka nr 2: Traktowanie rzeczy zbyt dosłownie

„Gdyby drzwi percepcji zostały oczyszczone, wszystko wydałoby się człowiekowi takie, jakie jest, Nieskończone”.

~ William Blake

Tak jak niewtajemniczone ego uwielbia odgrywać ofiarę, tak samo uwielbia odgrywać posłusznego sługę. Zamiast brać rzeczy w przenośni i używać swojej wyobraźni, ci z niewtajemniczonym ego wolą brać rzeczy dosłownie i pozwolić komuś innemu myśleć za nich.

Woleliby raczej nie przechodzić przez czasami żmudne zadanie kwestionowania statusu quo. Zamiast podążać za swoją mądrością, ludzie z niewtajemniczonym ego woleliby włożyć wszystkie swoje jajka do jednego lub dwóch koszyków, a następnie wziąć te koszyki jako dosłowną prawdę.

Traktowanie rzeczy zbyt dosłownie i porzucanie wyobraźni jest niebezpieczne, ponieważ prowadzi do zamknięcia umysłu i ekstremizmu. Ogranicza inspirację. Zatrzymuje postęp. Morduje metaforę i zabija symboliczne, sprowadzając piękny wielokolorowy wszechświat do czarno-białej kliszy.

Oko umysłu zamyka się, gdy niewtajemniczone ego postanawia traktować rzeczy zbyt dosłownie. Pomysłowość i zdolności inwencji zostają osłabione przez kajdany dokładności.

Lepiej być niejasnym i otwartym, niż dokładnym i zamkniętym. Lepiej być niepewnym i elastycznym, niż pewnym i dogmatycznym. Lepiej być nieokreślonym i elastycznym, niż określonym i ustalonym. Wtajemniczone ego wie, że to prawda.

Niewtajemniczone ego walczy z tą prawdą, w swoich daremnych próbach zaszufladkowania nieskończoności do malutkiego, egocentrycznego, skoncentrowanego na człowieku pudełeczka. Lepiej pozwolić rzeczywistości, aby była nieskończona i spróbować wyrosnąć z tego pudełka, rozkwitnąć pomimo skończoności, niż tarzać się w dosłowności pudełka. W rzeczy samej, rzeczywistość jest zbyt ważna, by traktować ją dosłownie.

Pułapka nr 3: Traktowanie rzeczy zbyt poważnie

„Życie jest zbyt ważne, aby traktować je poważnie”.
~Oskar Wilde

To największa pułapka z nich wszystkich, ponieważ tak łatwo jest traktować sprawy zbyt poważnie. Tak łatwo jest sprowadzić kosmiczny żart do egocentrycznej tragedii.

A niewtajemniczone ego przede wszystkim pragnie traktować siebie poważnie. Podpiera się w bezpiecznej strefie własnego komfortu, zbyt poważnie traktując własne bezpieczeństwo. Wędruje niezłomnie na niepewnym etapie, nie zdając sobie sprawy, że niewinność jest odwagą.

Jak mówi Brene Brown:

„Możesz mieć odwagę lub możesz mieć komfort, ale nie możesz mieć obu”.

Niewtajemniczone ego brnie w samopoważności, miażdżone ciężarem bezlitosnego wszechświata, nie zdając sobie sprawy, że wszystko, co musi zrobić, to: puścić! Uśmiać się. Zażartować z małostkowości. Wbijać dziury we wszystkie ważne dla siebie ideały. To rozbije rosnącą bańkę wzburzonego ego.

Zainicjowane ego rozwija strategie odpuszczania: humor, święty śmiech i brak przywiązania. Tam, gdzie niewtajemniczone ego pogrąża się w nudzie i nihilizmie, które nieuchronnie przelewają się z przepełnionego kubka powagi, wtajemniczone ego wyje z radości i egzystencjalnego masochizmu, napełniając kubek tylko tak bardzo, a następnie opróżniając go, raz za razem.

Wtajemniczone ego jest wbrew pozorom większe niż ego niewtajemniczone, ale dzięki temu jest zdrowsze, ponieważ rozciąga własną strefę komfortu. Jest zdrowsze właśnie dlatego, że nie traktuje siebie zbyt poważnie.

Robiąc to, przechodzi od bycia małym ego uwięzionym w małej strefie komfortu, do bycia dużym, wtajemniczonym ego, wyzwolonym we współzależności ze wszystkimi rzeczami. Staje się częścią i ekspresją siły natury.

Od „ofiary świata” do „stania się światem”. Od pochlebnego marudera do transcendentnego mędrca. Od samopoważnej małości do kwitnącego samoprzezwyciężenia.

Droga od ego niewtajemniczonego do ego wtajemniczonego nie jest łatwa, ale, jak wypowiedział Spinoza:

„Wszystko doskonałe jest tak samo trudne, jak rzadkie”.

Daj znać, gdzie jesteś na Twojej drodze do wtajemniczenia 🙂

Źródło:

• Fractal Enlightenment

Artykuł Traps of the uninitiated ego [ENG/PL] pochodzi z serwisu Pauli Kulikowska.

This text is a tribute to the Ancestors and Lineage of Healers and Healers who walked the Way Between Worlds, who knew suffering and were able to go beyond it to help the members of their communities. Let my voice today be their voice as I make this Shamanic Coming-Out, exposing the illusion behind the Shamanic Hashtag.

Shamanism is the oldest healing practice, every part of the world had its own healing traditions. Shamans have worked and continue to work at the intersection of art and science, using a wide range of tools in their work. I did not expect this to happen to me. And yet…

I went through my first shamanic initiation when I was 19 years old. It was preceded by years of depression, a close encounter with death and an illness from which I was never to recover. 

And in that place, on the border between life and death, I started having dreams, very vivid dreams of being in the Amazon Forest surrounded by indigenous women who were purifying and initiating me. 

From the first moment I knew that this was no ordinary road, it was

MY HERITAGE. 

I entered the path of healing with my whole self: I went through successive (very hard) initiations, participated and facilitated hundreds of ceremonies, workshops, worked therapeutically with thousands of people and learned all the time. Following the path of experience, I made mistakes, made decisions and paid the price for them. No matter how high it was, I took it. It hurt, even a lot. I rebelled. I had thoughts that I wouldn’t survive, that it wasn’t worth it. And then it came back to me, in a quiet yet firm voice:

you know why you are doing it.

And no matter how much chaos surrounded me, I kept coming back to that place that knew and that knows. This work has been years of sacrifice, hard work and choices that are very rarely easy. They are choices that have paid for giving up one’s self: private life, career and money. 

I travelled the world and everywhere I went I sought out teachers, practices and wisdom. I have studied energy work on many levels, taken Vipassana, Yoga Courses and practiced various paths:
Each one has shown me my completeness, but also made me realise how much more there is to discover.
Each of my Teachers (I list them here) showed me what a responsibility this work is – a service that is a lifelong commitment.
Each year taught me more and more respect for the Teachings that were given to me.

And even though I’ve been living this for years: teaching people how to discover and work with their power, I didn’t have the courage or nerve to describe myself by the word “Shaman”. 

I was convinced by one of my Teachers who told me a few months ago:
“stop fragmenting.“

OK, Jorge, here I am: 

A shaman with a broken heart.

Today I want to share with you the light that enters through this brokenness. I feel it is important to you too, so please stay with me to the end.

I really, wholeheartedly welcome the fact that people are starting to wake up.
But some practices make me shudder:

• Narco-festivals that are called festivals of consciousness, 
• lack of work ethics and hygiene, 
• lack of awareness of energy release, 
• treatment of cancer and trauma with “light”,
• incompetently conducted ceremonies, energy hookups, etc.
  
  I have been seeing more and more of this recently:
• Instagram personalities, celebrities and celebrities who start teaching ‘spirituality’, ‘energy’ and meditation;
• Destroyed by partying and alcohol over-props crews who describe themselves as ‘high-spirited’;
• models, influencers signing with the hashtag “Shaman”, although their understanding and respect for the subject is negligible.
  
  I have no comment on this, except for two words:

SPIRITUAL BYPASSING.

Because it’s all an escape, a constant escape, nicely laced with spirituality. Escape from low self-esteem, from difficult realities, relationship problems, etc.

I would only add that such people harm not only themselves or the people they want to “heal” (this is a topic for another post). The spiritual environment also gets a ricochet by the way – they become a “bunch of fools” because someone thinks “too much” and decided to become a Shaman on Instagram.

If you seriously feel the calling, hear the calling, this work is calling you then

start with respect and humility. 

Begin to respect yourself and others through the practice of Ahimsa, or non-harming. And in the spirit of humility, continue, day by day, to deepen your wisdom by consciously going through pain and meeting your shadow. In the meantime, gain knowledge and share YOUR light. Not the one reflected or stolen from others. It can’t be faked anyway.

I do not claim that the last word is mine and that I have the only right truth. 

But this is my truth, stemming from years of experience where I have had to put together completely shattered minds, hearts and souls through mishandled processes. 

With LOVE,

Paula

POLSKI

Hasztag Szamanka 

Ten tekst jest hołdem dla Przodków i Linii Uzdrowicieli i Uzdrowicielek, którzy Szli Drogą Między Światami, którzy znali cierpienie i potrafili wyjść poza nie, by pomagać członkom swoich społeczności. Niech mój głos dzisiaj będzie ich głosem, gdy dokonuję tego Szamańskiego Coming-Outu, odsłaniając iluzję, która kryje się za Hasztagiem Szamanka.

Szamanizm jest najstarszą praktyką uzdrawiania, każda część świata miała swoje tradycje Uzdrowicielskie. Szamani działali i działają na pograniczu sztuki i nauki, używając w swojej pracy szerokiego spektrum narzędzi. Nie spodziewałam się, że TO mnie spotka. A jednak…

Przeszłam swoją pierwszą szamańską inicjację, gdy miałam 19 lat. Poprzedziły ją lata depresji, bliskiego spotkania ze śmiercią i choroby, z której miałam już nie wyjść. 

I w tym miejscu, na granicy życia i śmierci, zaczęłam mieć sny, bardzo żywe sny o tym, że jestem w Puszczy Amazońskiej otoczona przez rdzenne kobiety, które oczyszczały mnie i inicjowały. 

Od pierwszej chwili wiedziałam, że to nie jest zwykła droga, to jest

MOJE DZIEDZICTWO. 

Weszłam w ścieżkę uzdrawiania całą sobą: przechodziłam kolejne (bardzo ciężkie) inicjacje, uczestniczyłam i facylitowałam setki ceremonii, warsztatów, pracowałam terapeutycznie z tysiącami ludzi i cały czas się uczyłam. Idąc ścieżką doświadczenia, popełniałam błędy, podejmowałam decyzje i płaciłam za nie cenę. Niezależnie od tego, jak wysoka była, brałam ją na klatę. Bolało, nawet bardzo. Buntowałam się. Miałam myśli, że tego nie przeżyję, że nie warto. I wtedy wracało do mnie, cichym, acz stanowczym głosem:

wiesz, dlaczego to robisz.

I niezależnie od tego, jak ogromny chaos mnie otaczał, wracałam do tego miejsca, które wiedziało i które wie. Ta praca to lata wyrzeczeń, ciężkiej pracy i wyborów, które bardzo rzadko są łatwe. To wybory, które okupione były rezygnacją ze swojego “ja”: życia prywatnego, kariery i pieniędzy. 

Podróżowałam po świecie i wszędzie, gdzie byłam, poszukiwałam nauczycieli, praktyk i mądrości. Uczyłam się pracy z energią na wielu płaszczyznach, jeździłam Vipassany, Kursy Jogi i praktykowałam różne ścieżki:
Każda z nich wskazywała mi moją kompletność, lecz także uświadamiała mi, jak wiele jeszcze jest do odkrycia.
Każdy z Moich Nauczycieli (wymieniam ich tutaj) pokazywał, jaką odpowiedzialnością jest ta praca – to służba, która jest zobowiązaniem na całe życie.
Każdy rok uczył mnie coraz większego szacunku do Nauk, które zostały mi przekazane.

I mimo tego, że żyję tym od lat: uczę ludzi, jak odkrywać i pracować ze swoją mocą, nie miałam odwagi, ani tupetu określić siebie słowem “Szamanka”. 

Przekonał mnie do tego jeden z Moich Nauczycieli, który powiedział mi kilka miesięcy temu:
“przestań się rozdrabniać.“

OK, Jorge, oto ja: 

Szamanka ze złamanym sercem.

Dzisiaj chcę się z Wami podzielić światłem, które wchodzi przez to złamanie. Czuję, że to ważne również dla Was, więc proszę, zostańcie ze mną do końca.

Naprawdę, z całego serca cieszy mnie to, że ludzie zaczynają się budzić.
Lecz niektóre praktyki przyprawiają mnie o dreszcze:

• Narko-festiwale, które nazywa się festiwalami świadomości, 
• brak etyki i higieny pracy, 
• brak świadomości uwalniania energetycznego, 
• leczenie nowotworów i traum “światłem”,
• nieumiejętnie prowadzone ceremonie, podczepy energetyczne, itp.
  
  Do tego w ostatnim czasie obserwuję coraz więcej:
• Instagramowych osobowości, celebrytów i sław, które zaczynają nauczać “duchowości”, “energii” i medytacji;
• Zniszczonych imprezą i alkoholem nadropsowanych ekip, które określają się mianem “wysokowibracyjnych”;
• modelek, influencerek podpisujących się hasztagiem “Szamanka”, chociaż ich zrozumienie i szacunek do tematu są znikome.
  
  Nie mam do tego żadnego komentarza, poza dwoma słowami:

SPIRITUAL BYPASSING.

Bo to wszystko ucieczka, ciągła ucieczka, ładnie okraszona duchowością. Ucieczka przed niskim poczuciem własnej wartości, przed trudną rzeczywistością, problemami z relacjami, itp.

Dodam tylko, że takie osoby krzywdzą tym nie tylko siebie, czy ludzi, których chcą “uzdrawiać” (to temat na inny post). Duchowe środowisko też przy okazji dostaje rykoszetem – zostając “bandą oszołomów”, dlatego, że komuś się wydaje “za bardzo” i postanowił zostać Szamanem na instagramie.

Jeżeli serio czujesz powołanie, słyszysz calling, wzywa Cię ta praca to

zacznij od szacunku i pokory. 

Zacznij szanować siebie i innych przez praktykę Ahimsy, czyli niekrzywdzenia. I w duchu pokory kontynuuj, dzień po dniu, pogłębiaj swoją mądrość, przechodząc świadomie przez ból i spotykając się ze swoim cieniem. W międzyczasie, zdobywaj wiedzę i dziel się SWOIM światłem. Nie tym odbitym lub podkradzionym od innych. I tak nie da się tego podrobić.

Nie twierdzę, że ostatnie słowo należy do mnie i że dysponuję jedyną słuszną prawdą. 

Ale to moja prawda, wynikająca z lat doświadczenia, gdzie musiałam składać do kupy kompletnie rozwalone umysły, serca i dusze przez nieumiejętnie prowadzone procesy. 

With LOVE,

Paula

Artykuł Hashtag Shaman [ENG/PL] pochodzi z serwisu Pauli Kulikowska.

The word ‘Metta’ comes from the ancient Indian language, Pali, and can be translated as loving kindness. Usually when we think of meditation, we imagine sitting in silence and focusing on something quite neutral, such as the breath or physical sensations. In this case, our practice is to be aware of when and where the mind wanders gently directing attention back to the object we are focusing on. 

Before I develop for you what metta is,
I want to talk briefly about the benefits of this form of meditation:

A study published in the Harvard Review of Psychology has provided scientific evidence related to metta and other compassion-based practices. The authors of the study concluded that they are beneficial in the treatment of chronic pain and borderline personality disorder. 

Research has shown that this meditation technique can be useful in coping with social anxiety, marital conflict, anger and the stress of long-term caregiving for children and people with disabilities. Other research suggests that loving-kindness meditation may increase the activation of brain areas involved in emotional processing and empathy to increase feelings of positivity and reduce perceived negativity.

Science confirms that metta increases a sense of well-being: from increased empathy, to improved relationship quality, increased resilience to stress, and helps with PTSD and other consequences of trauma. And it helps to develop compassion. And that’s exactly what we need to make this world a slightly better place. 

Although more research is needed to confirm the full range of Metta’s benefits, there are no risks or costs associated with the practice. So if you decide to try this practice, you have nothing to lose except a few quiet moments during the day. 

So what is metta and how does it fit with other forms of meditation practice? 

There are different ways to practice this form of meditation, but each variety uses the same basic psychological operation. During meditation you generate good intentions towards certain goals, including yourself and others. 

Metta is an active form of meditation in which, instead of focusing on the breath, we focus on sending out kind thoughts and wishes into the world, and imagine that people or animals in our minds are touched by our goodwill. In some forms of this meditation, we go a step further and imagine that whoever is touched by the light of our kindness (including ourselves) is freed from suffering.

Metta’s origin

While it is difficult to talk about the origin of loving-kindness, this meditation was taught by the Buddha over 2,600 years ago and the tradition is still maintained in many Buddhist communities today. They recite excerpts from a famous discourse on the cultivation of loving kindness, in which the Buddha says: 

“May all beings be at peace. Whatever they are: weak or strong, great or mighty, medium or small, visible or invisible, living near and far, born and to be born, may all beings be happy!” 

This form of cultivating kindness has become quite popular in the West, where it has been adapted to various practices and traditions. One way is to begin or end a yoga practice or other form of metta meditation. 

Would you like to try it? Metta!

Sit with your back straight in your usual meditation position. Take a moment to set aside your activities and tune into being present, right here, right now. 

Connect with your breath and take a few minutes to focus on the flow of your breath. Pay attention to the physical sensations that accompany this movement, especially at the level of your heart. 

When you are ready, imagine someone you care about, someone you are grateful to. The next step is to wish that person good luck with the following words, spoken aloud or in your mind: 

May you be safe 

May you be happy 

May you be well 

May you be filled with peace. 

Then for a few moments

relish the feeling of warmth and compassion for yourself.

If your attention drifts, gently redirect it back to feelings of loving kindness. Let these feelings embrace you completely.

You can choose to stay with this focus throughout the meditation or start shifting your attention to loved ones. Start with someone you are very close to, such as a partner, child, parent or best friend. Feel your gratitude and love for them. Stay with that feeling. You can repeat calming phrases. 

Once you have kept these feelings about this person, bring other important people from your life into your consciousness: one by one and imagine these people with perfect health and inner peace. Then branch out to other friends, family members, neighbours and acquaintances. You may even want to include groups of people from all over the world. 

Then extend feelings of loving kindness to people around the world and focus on feeling connected and compassionate. You may even want to include those with whom you are in conflict to help reach a place of forgiveness or greater peace. It could be someone you know personally or someone you know from the media. Or even a neighbour’s dog who tends to bark for hours. 

When you feel your meditation is complete, open your eyes. Remember that you can return to the wonderful feelings that you aroused during the day. Internalise the feelings of the loving kindness meditation and return to those feelings by changing your focus and taking a few deep breaths. 

This technique is not easy and can cause resistance. The average person is not used to this level of giving and receiving love. 

It often takes practice to allow yourself to receive or send your own love. 

Finally, remember that this meditation can be practiced in many different ways. The method outlined above is an example of how you can get started. You can come up with your own Metta technique that works best for you. As long as you focus your attention in a way that promotes feelings of loving kindness, you can expect to benefit from the practice. 

You can also practice together with me, I have prepared a guided Metta meditation for you which is available on Youtube: 

The practice of metta is different every time. Do not attach yourself to any of these experiences or value them. Ultimately, each experience is perceived to be of the same nature, which is characterised by impermanence (anicca), unsatisfactoriness (dukkha) and lack of separate existence (anatta). 

I call metta a ‘tricky wisdom practice’ because it builds tremendous insight. It is a practice of concentration with a constant return of attention to the object of meditation. This means that time and again you let go of everything that arises in your awareness. This moment of letting go is very instructive because it shows where attachment lives and what we are holding on to in our consciousness. Letting go teaches us that we don’t have to fight or be afraid. In the moment of letting go – we find wisdom. Ultimately, the most powerful insight that comes from metta practice is a sense of non-separation. 

Metta involves a huge opening and clearing of our fields of intention. We discover that we can truly love and that everything comes back to Source, that is, Love. During metta meditation, people over time discover with amazement that they have the capacity for loving kindness, both towards themselves and towards others. Because of our conditioning, many of us do not trust our ability to love. And yet it is the most natural thing in the world 🙂 

With love,

Paula

P.S. Jeśli podoba Ci się ta praktyka, podziel się nią z innymi <3
P.S.S. A jeśli chcesz praktykować ze mną inne formy medytacji, zapraszam do Sklepu

Sources:

https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/23541163/
https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0889159112004758
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/16049118/

POLSKI

Pierwsze kroki z medytacją Metta

No dobrze, czas na nowe słowo i nową praktykę! 🙂 Metta, bo o niej mowa, jest naprawdę wyjątkowa – łagodzi emocje niczym aloes na skórze spalonej słońcem. Ci, którzy regularnie praktykują tę medytację, są w stanie zwiększyć swoją zdolność do przebaczania, nawiązywania więzi z innymi i akceptacji. 

Słowo „Metta” pochodzi ze starożytnego indyjskiego języka – Pali i można je przetłumaczyć jako miłującą życzliwość. Zwykle, kiedy myślimy o medytacji, wyobrażamy sobie, że siedzimy w ciszy i skupiamy się na czymś całkiem neutralnym, takim jak oddech lub doznania fizyczne. W tym przypadku naszą praktyką jest bycie świadomym tego, kiedy i dokąd wędruje umysł łagodne kierowanie uwagi z powrotem na obiekt, na którym się koncentrujemy. 

Zanim Wam rozwinę, czym jest metta,
chcę krótko powiedzieć o korzyściach płynących z tej formy medytacji:

Badanie opublikowane w Harvard Review of Psychology dostarczyło dowodów naukowych związanych z mettą i innymi praktykami opartymi na współczuciu. Autorzy badania doszli do wniosku, że są korzystne w leczeniu przewlekłego bólu i zaburzenia osobowości typu borderline. 

Badania wykazały, że ta technika medytacji może być przydatna w radzeniu sobie z lękiem społecznym, konfliktami małżeńskimi, gniewem i stresem związanymi z długotrwałą opieką nad dziećmi oraz osobami niepełnosprawnymi. Inne badania sugerują, że medytacja miłującej dobroci może zwiększyć aktywację obszarów mózgu zaangażowanych w przetwarzanie emocjonalne i empatię, aby zwiększyć poczucie pozytywności i zmniejszyć odczuwaną negatywność.

Nauka potwierdza, że metta zwiększa poczucie dobrostanu: od zwiększonej empatii, przez poprawę jakości relacji, zwiększoną wytrzymałość na stres, a także pomaga z PTSD i innymi konsekwencjami traumy. No i pomaga rozwinąć współczucie. A właśnie tego potrzebujemy, żeby ten świat stał się nieco lepszym miejscem. 

Chociaż potrzebne są dalsze badania, aby potwierdzić pełny zakres korzyści Metty, nie ma ryzyka ani kosztów związanych z praktyką. Więc jeśli zdecydujesz się spróbować tej praktyki, nie masz nic do stracenia poza kilkoma cichymi chwilami w ciągu dnia. 

Czym więc jest metta i jak pasuje do innych form praktyki medytacji? 

Istnieją różne sposoby praktykowania tej formy medytacji, ale każda odmiana wykorzystuje tę samą podstawową operację psychologiczną. Podczas medytacji generujesz dobre intencje wobec określonych celów, w tym siebie i innych. 

Metta jest aktywną formą medytacji, w której zamiast skupiać się na oddechu, skupiamy się na wysyłaniu w świat życzliwych myśli i życzeń, i wyobrażamy sobie, że ludzie lub zwierzęta w naszych umysłach są dotknięci naszą dobrą wolą. W niektórych formach tej medytacji idziemy o krok dalej i wyobrażamy sobie, że ktokolwiek jest dotknięty światłem naszej życzliwości (włączając w to nas samych), zostaje uwolniony od cierpienia.

Pochodzenie Metty

O ile trudno mówić o pochodzeniu dobrej woli, to tej medytacji już ponad 2600 lat temu nauczał Budda i tradycja ta do tej pory jest podtrzymywana w wielu społecznościach buddyjskich. Recytują one fragmenty słynnego dyskursu o kultywowaniu miłującej dobroci, w którym Budda mówi: 

„Oby wszystkie istoty były spokojne. Niezależnie od tego, jakie są: słabe, czy silne, wielkie czy potężne, średnie czy małe, widzialne i niewidzialne, żyjące blisko i daleko, narodzone i mające się narodzić, oby wszystkie istoty były szczęśliwe!” 

Ta forma kultywowania życzliwości stała się dość popularna na Zachodzie, gdzie została dostosowana do różnych praktyk i tradycji. Jednym ze sposobów jest rozpoczęcie lub zakończenie praktyki jogi lub innej formy medytacji mettą. 

Chcesz spróbować? Metta!

Usiądź z wyprostowanymi plecami w swojej zwykłej pozycji medytacyjnej. Poświęć chwilę, aby odłożyć na bok swoje zajęcia i dostroić się do bycia obecnym, właśnie tutaj, teraz. 

Połącz się ze swoim oddechem i poświęć kilka minut na skupienie się na przepływie oddechu. Zwróć uwagę na fizyczne odczucia, które towarzyszą temu ruchowi, szczególnie na poziomie twojego serca. 

Kiedy będziesz gotowy, wyobraź sobie kogoś, na kim Ci zależy, komu jesteś wdzięczny. Kolejnym krokiem jest życzenie tej osobie powodzenia poniższymi słowami, wypowiadanymi na głos lub w myślach: 

Obyś był bezpieczny 

Obyś był szczęśliwy 

Obyś był zdrowy 

Oby wypełniał Cię spokój. 

Następnie przez kilka chwil

rozkoszuj się uczuciem ciepła i współczucia dla siebie.

Jeśli twoja uwaga dryfuje, delikatnie przekieruj ją z powrotem na uczucia pełnej miłości dobroci. Niech te uczucia ogarną cię całkowicie.

Możesz zdecydować się pozostać z tym skupieniem przez cały czas trwania medytacji lub zacząć przenosić uwagę na bliskich. Zacznij od kogoś, z kim jesteś bardzo blisko, na przykład partnera, dziecka, rodzica lub najlepszego przyjaciela. Poczuj swoją wdzięczność i miłość do nich. Pozostań z tym uczuciem. Możesz powtórzyć uspokajające frazy. 

Kiedy już zachowasz te uczucia w stosunku do tej osoby, wprowadź do swojej świadomości innych ważnych ludzi ze swojego życia: jednego po drugim i wyobrażaj sobie te osoby z doskonałym zdrowiem i wewnętrznym spokojem. Następnie rozgałęziaj się na innych przyjaciół, członków rodziny, sąsiadów i znajomych. Możesz nawet chcieć uwzględnić grupy ludzi z całego świata. 

Następnie rozszerz uczucia miłującej dobroci na ludzi na całym świecie i skup się na poczuciu więzi i współczucia. Możesz nawet chcieć włączyć tych, z którymi jesteś w konflikcie, aby pomóc osiągnąć miejsce przebaczenia lub większego pokoju. Może to być ktoś, kogo znasz osobiście lub osoba, którą znasz z mediów. A nawet pies sąsiada, który ma tendencję do szczekania godzinami. 

Kiedy poczujesz, że twoja medytacja jest zakończona, otwórz oczy. Pamiętaj, że możesz wrócić do wspaniałych uczuć, które wzbudziłeś w ciągu dnia. Zinternalizuj uczucia medytacji miłującej dobroci i wróć do tych uczuć, zmieniając skupienie i biorąc kilka głębokich oddechów. 

Ta technika nie jest łatwa i może wywoływać to opór. Przeciętny człowiek nie jest przyzwyczajony do tego poziomu dawania i otrzymywania miłości. 

Często potrzeba praktyki, aby pozwolić sobie na otrzymanie lub przesłanie własnej miłości. 

Na koniec pamiętaj, że tę medytację można praktykować na wiele różnych sposobów. Przedstawiona powyżej metoda to przykład tego, jak możesz zacząć. Możesz wymyślić własną technikę Metty, która działa na Ciebie najlepiej. Dopóki skupiasz swoją uwagę w sposób, który promuje uczucie miłującej dobroci, możesz oczekiwać korzyści z praktyki. 

Możesz też praktykować razem ze mną, przygotowałam dla Was prowadzoną medytację Metty, która jest dostępna na Youtube: 

Praktyka metty różni się za każdym razem. Nie przywiązuj się do żadnego z tych doświadczeń, ani nie wartościuj ich. Ostatecznie, każde doświadczenie jest postrzegane ma tę samą naturę, które charakteryzuje się nietrwałością (anicca), niezadowalaniem (dukkha) i brakiem oddzielnego istnienia (anatta). 

Nazywam mettę „podstępną praktyką mądrości”, ponieważ buduje ogromny wgląd w siebie. Jest to praktyka koncentracji ze stałym powrotem uwagi do obiektu medytacji. Oznacza to, że raz po raz odpuszczasz wszystko, co pojawia się w twojej świadomości. Ta chwila odpuszczenia jest bardzo pouczająca, ponieważ pokazuje, gdzie mieszka przywiązanie i czego się trzymamy w naszej świadomości. Odpuszczenie uczy, że nie musimy walczyć ani się bać. W momencie odpuszczenia – odnajdujemy mądrość. Ostatecznie, najpotężniejszym wglądem pochodzącym z praktyki metty jest poczucie nieoddzielenia. 

Metta wiąże się z ogromnym otwarciem i oczyszczeniem naszych pól intencji. Odkrywamy, że naprawdę możemy kochać i że wszystko wraca się do Źródła, czyli do Miłości. Podczas medytacji metta ludzie z czasem ze zdumieniem odkrywają, że mają zdolność do miłującej dobroci, zarówno wobec siebie, jak i wobec innych. Z powodu naszego uwarunkowania wielu z nas nie ufa swojej zdolności do kochania. A przecież to najbardziej naturalna sprawa na świecie 🙂 

Z miłością,

Paula

P.S. Jeśli podoba Ci się ta praktyka, podziel się nią z innymi <3
P.S.S. A jeśli chcesz praktykować ze mną inne formy medytacji, zapraszam do Sklepu 🙂

Źródła:

https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/23541163/
https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0889159112004758
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/16049118/

Artykuł The first steps with Metta meditation [ENG/PL] pochodzi z serwisu Pauli Kulikowska.

Relational approach to life

Firstly, we can only truly love ourselves in the context of our relationships with others. It is relationships that give direction to our development and even when we pursue goals that seem to be “ours”, when we look deeper, they have their roots in people either from our past, present or future. I get tired of this narrative: ‘Love yourself first and then be in a relationship’ because others help us become who we are.

Secondly, every relationship enriches our lives – provided we approach it with awareness. Before this can happen, however, we need people to become aware. Relationships are dynamic and interactive, allowing us to see who we are. Sitting in a cave and asking ourselves: “who am I?” may lead us to transcendence, but not necessarily to psychological maturity, healing of relationships and working through relational karma.

Another topic that often traps people is the question, “who is the right person I want to be with?” Instead, why not ask yourself,

Who do you want to be?

Maybe instead of thinking about who the other person should be, let’s think about who we are as partners. It’s not just about finding the right person. It’s about being the right person.  

The simplest way to look at it is this: there are many people you will love and few you will make a life with. This is beautifully stated by Esther Perell, who is an expert on sexuality in long-term relationships. Esther divides relationships into two types: love and life.

I myself have had some people with whom I have had beautiful love stories, but I would not consider them when making them part of my life story: going through pain, challenges, illnesses and joys.

And yes, we can have a life partner and a love story. Of course we want our life partner to be our love story, but love stories are not life stories. They contain different ingredients, they are guided by different laws, they are governed by different values. With a love story, we don’t think about whether we want to grow old with someone or whether we want our parents to meet them. A life story is about values, not just feelings. So looking for the right person is not just about what you are attracted to, but also about who you can build your life with.

How many values must we share with our partner?

In my opinion, there are several key values.
Firstly, your relationship with others, i.e. being with someone who views the community similarly to you. If you have an extroverted and relational nature, it can be hard to build a relationship with someone who has social phobia. A much lower need to spend time with others dictates a different lifestyle.

The way we are brought up is also a very important question – are we oriented towards autonomy or loyalty? In other words, which is more important – autonomy or interdependence. These are fundamental questions, both in business and in love. It helps a lot when building relationships and avoiding intractable conflicts. Identifying them requires self-awareness and to make it easier (:)), each of us, on different levels, demonstrates varying levels of these qualities. For example, in business we can be super independent and autonomous, and in relationships expect maximum loyalty.

Another important question is how we see ourselves in relationships – do you feel a connection with others?

Do your relationships give you a sense of belonging?

It is true that we belong to different social groups and can have connections with very different people. My Mum used to say that every love is different and this is how I look at all my relationships, not just love relationships. There are relationships where I feel a deep connection and sense of belonging. There are also those that I accept and respect for the diversity of experiences and perceptions. Often with a lot of distance :->

I also recommend looking into travel compatibility – and this is not a fad, seriously. Travel indicates curiosity and a desire to discover new things. According to the Big Five, openness to new experiences is one of the most important components of our personalities. It determines, among other things, to what extent we are able to conform to authorities and to what extent we question them. To what extent do we have pragmatic interests, to what extent do we like to fantasise, and to what extent do we subscribe to traditionalism, including religious traditionalism.
Although this is not black and white. A perfect example is Wojciech Cejrowski, who, despite having travelled around the world, considers all religions (except Catholicism) to be evil.

I recently heard that in a relationship it is very important to have common goals. I felt this very much, even though I didn’t fully understand it. One of my speakers opened my eyes to the additional variables that turn a love story into a life story:

– children – yes or no?
– similar world view/vision on life?
– what is our attitude to economic success?
– level of openness to your partner’s family;
– sexual compatibility

These are important things, and to recognise them and answer these questions for ourselves, we need time. Don’t be deceived by what you see – look at the values behind it. If someone tells you that they have never loved anyone, or that love is not a value – don’t delude yourself that this will change. Opening your heart and truly loving yourself is a solid process that takes years.

https://www.instagram.com/p/Bl7e4FrgSaf/

Calibrate your expectations

The moment we establish a relationship – an expectation is created. Expectation in turn creates dependence, and dependence creates attachment. By this, it follows from the very definition of relationship that disappointment is inevitable. The question is, what can we do with this disappointment? Can we come to a loved one and say “hey, you let me down, we were supposed to be in this together, I trusted you”?

Depending on how someone responds to such messages, this is how things go in the relationship. If we or a partner resist ‘fixing’ ourselves, there is no material to work with in the long run. Because truly loving ourselves isn’t about Instagram pictures with the hashtag “self-love”, it’s about how we heal the disappointment. In that pain is the greatest lesson of growth. It helps you move out of hedonism, immaturity, lack of responsibility for your life, fear of intimacy and triggers of family trauma. This is the path to growth, the true spirituality of everyday life – a lesson in patience and humility, acceptance and compassion. Ultimately, it leads to inner freedom.

I hope this text has awakened in you the desire to ask yourself questions about self-awareness and loving yourself in a relationship. If it was a valuable read, please share it with others and write how you perceive this topic.

If you’d like to work on this topic from an energetic perspective, I encourage you to take the For Love meditation from the Astroshamanic shop. It’s a beautiful guided meditation that helps you open your heart to love for yourself and your partner. In turn, it helps singles find their soulmate.

For those looking to build a foundation of self-love, I recommend LIVE of building self-love on my IGTV. Also, let me know how you like it 🙂 I’d love to hear from you too.

POLSKI

Najpierw pokochaj siebie… w relacji

“Pokochaj siebie” to zdanie, które słyszałam i wypowiadałam bardzo często. Zdanie, które ma w swoim zamyśle zadbanie o siebie i o świadome budowanie swoich zasobów. Zdanie, które przekazuje uniwersalną prawdę, że z pustego i Salomon nie naleje.

“Najpierw pokochaj siebie” to jedna z największych pułapek, w które wpadłam w kontekście nawiązywania związków, a właściwie ich nie-nawiązywania. Długo ukrywałam się pod tym stwierdzeniem – cały czas czując, że nie pokochałam siebie wystarczająco dobrze, żeby zaprosić do swojego życia miłość partnerską. Dzisiaj widzę, że mój pomysł na relację: „najpierw popracuję nad sobą”, a potem przyniosę do związku tę ładną paczuszkę, był zupełnie absurdalny z kilku powodów.

Relacyjne podejście do życia

Po pierwsze, kochać siebie naprawdę możemy tylko w kontekście naszych relacji z innymi. To relacje nadają kierunek naszemu rozwojowi i nawet, gdy realizujemy cele, które wydają nam się być „nasze”, to gdy się im głębiej przyjrzymy, mają one swoje korzenie w ludziach albo z naszej przeszłości, teraźniejszości lub przyszłości. Męczy mnie ta narracja: „Najpierw pokochaj siebie, a potem bądź w związku”, bo inni pomagają nam stać się tym, kim jesteśmy.

Po drugie, każda relacja ubogaca nasze życie – pod warunkiem, że podchodzimy do niej ze świadomością. Zanim to się jednak stanie, potrzebujemy ludzi, by stać się świadomymi.  Relacje są dynamiczne i interaktywne, pozwalają nam dostrzec, kim jesteśmy. Siedzenie w jaskini i zadawanie sobie pytania: „kim jestem?” może prowadzić nas do transcendencji, lecz niekoniecznie do dojrzałości psychicznej, uzdrowienia relacji i przepracowania karmy relacyjnej.

Kolejnym tematem, który często wpędza ludzi w pułapkę to pytanie: „kim jest właściwa osoba, z którą chcę być?”. Zamiast tego, dlaczego by nie zadać sobie pytania,

kim chcesz być Ty?

Może zamiast zastanawiać się, kim powinna być druga osoba, zastanówmy się kim jesteśmy my jako partnerzy. Nie chodzi tylko o znalezienie odpowiedniej osoby. Chodzi o bycie właściwą osobą.  

Najprościej jest spojrzeć na to tak: jest wielu ludzi, których pokochasz i niewielu, z którymi ułożysz sobie życie. Pięknie mówi o tym Esther Perell, która jest specjalistką od seksualności w długoterminowych związkach. Esther dzieli związki na dwa typy: miłosne i życiowe.

Sama miałam kilka osób, z którymi przeżywałam piękne historie miłosne, ale nie brałabym ich pod uwagę przy czynieniu ich częścią historii mojego życia: przechodzenia przez ból, wyzwania, choroby i radości.

I tak, możemy mieć partnera życiowego i historię miłosną. Oczywiście chcemy, by nasz życiowy partner był naszą historią miłosną, ale historie miłosne nie są historiami życiowymi. Zawierają różne składniki, kierują się różnymi prawami, rządzą nimi różne wartości. Przy historii miłosnej nie myślimy o tym, czy chcemy się z kimś zestarzeć, czy chcemy, by nasi rodzice ich poznali. W historii życiowej chodzi o wartości, nie tylko o uczucia. Tak więc szukanie odpowiedniej osoby, to nie tylko to, co Cię przyciąga, lecz także to, z kim możesz budować swoje życie.

Ile wartości musimy mieć wspólnych z naszym partnerem?

Moim zdaniem, jest kilka kluczowych wartości.
Po pierwsze, Wasz stosunek do innych, czyli przebywanie z osobą, która postrzega społeczność podobnie do Ciebie. Jeżeli masz ekstrawertyczną i relacyjną naturę, może być ciężko zbudować relację z kimś, kto ma fobię społeczną. Dużo mniejsza potrzeba spędzania czasu z innymi dyktuje inny styl życia.

Bardzo ważnym pytaniem jest również sposób wychowania – czy jesteśmy ukierunkowani na autonomię, czy na lojalność? Innymi słowy, co jest ważniejsze – samodzielność czy współzależność. To podstawowe kwestie, zarówno w biznesie, jak i w miłości. To bardzo pomaga przy budowaniu relacji i uniknięciu trudnych do rozwiązania konfliktów. Określenie ich wymaga samoświadomości i żeby było łatwiej (:)), każdy z nas, na różnych płaszczyznach demonstruje zróżnicowane poziomy tych cech. Na przykład w biznesie możemy być super samodzielni i autonomiczni, a w relacjach oczekiwać maksymalnej lojalności.

Kolejne ważne pytanie to sposób, w jaki postrzegamy siebie w relacjach – czy czujesz połączenie z innymi?

Czy twoje relacje dają ci poczucie przynależności?

Prawdą jest że przynależymy do różnych grup społecznych i możemy mieć połączenia z bardzo różniącymi się od siebie ludźmi. Moja Mama zwykła mawiać, że każda miłość jest inna i tak patrzę na swoje wszystkie relacje, nie tylko miłosne. Są relacje, w których czuję głębokie połączenie i poczucie przynależności. Są też takie, które akceptuję i szanuję za różnorodność doświadczeń i percepcji. Często z dużym dystansem 😊

Polecam też przyjrzeć się kompatybilności podróżniczej – i to nie jest fanaberia, serio. Podróże wskazują na ciekawość i chęć odkrywania nowych rzeczy. Wg Wielkiej Piątki otwartość na nowe doświadczenia to jeden z ważniejszych komponentów naszych osobowości. Określa m.in. na ile jesteśmy w stanie podporządkować się autorytetom, a na ile je kwestionujemy. Na ile mamy pragmatyczne zainteresowania, a na ile lubimy sobie pofantazjować oraz na ile siedzimy w tradycjonalizmie – również religijnym.
Chociaż to akurat nie jest czarno-białe. Doskonałym przykładem jest Wojciech Cejrowski, który mimo przemierzenia niemalże całego świata, uważa wszystkie religie (poza Katolicyzmem) za zło.

Niedawno usłyszałam, że w relacji jest bardzo ważne, by mieć wspólne cele. Bardzo to poczułam, mimo, że nie do końca zrozumiałam. Jeden z moich rozmówców otworzył moje oczy na dodatkowe zmienne, które zamieniają historię miłosną w historię życiową:

– dzieci – tak czy nie?
– podobny światopogląd/wizję na życie?
– jaki mamy stosunek do sukcesu ekonomicznego?
– poziom otwartości na swoje rodzinę partnera;
– kompatybilność seksualna.

To są rzeczy ważne, i by je rozpoznać i odpowiedzieć sobie na te pytania, potrzebujemy czasu. Nie daj się zwieść temu, co widzisz – spójrz na wartości, które się za tym kryją. Jeżeli ktoś Ci mówi, że nigdy nikogo nie kochał, lub że miłość nie jest wartością – nie łudź się, że to się zmieni. Otworzenie serca i prawdziwe pokochanie siebie to solidny proces, zajmujący lata.

https://www.instagram.com/p/Bl7e4FrgSaf/

Skalibruj swoje oczekiwania

W chwili, gdy nawiązujemy relację – tworzy się jakieś oczekiwanie. Oczekiwanie z kolei tworzy zależność, zależność zaś – przywiązanie. Przez to, z samej definicji relacji wynika, że rozczarowanie jest nieuniknione. Pytanie brzmi, co możemy zrobić z tym rozczarowaniem? Czy możemy przyjść do bliskiej osoby i powiedzieć: „hej, zawiodłeś/zawiodłaś mnie, mieliśmy być w tym razem, zaufałam Tobie”?

W zależności od tego, jak ktoś odpowiada na takie komunikaty, tak toczą się sprawy w relacji. Jeśli my lub partner opieramy się „naprawie”, to na dłuższą metę nie ma materiału do pracy. Bo prawdziwe pokochanie siebie to nie obrazki z Instagrama z hasztagiem “selflove”, a to, w jaki sposób uzdrawiamy rozczarowanie. W tym bólu jest największa lekcja wzrostu. Pomaga ona wyjść z hedonizmu, niedojrzałości, braku odpowiedzialności za swoje życie, lęku przed bliskością i triggerów rodowych traum. To jest droga do rozwoju, prawdziwa duchowość dnia codziennego – lekcja cierpliwości i pokory, akceptacji i współczucia. W rezultacie prowadzi do wolności wewnętrznej.

Mam nadzieję, że ten tekst obudził w Tobie chęć zadania sobie pytań dotyczących samoświadomości i pokochania siebie w relacji. Jeżeli była to wartościowa lektura, podziel się nią z innymi i napisz, jak Ty odbierasz ten temat.

Jeśli chcesz popracować nad tym tematem z perspektywy energetycznej, zachęcam do skorzystania z medytacji Na Miłość z Astroshamankowego sklepu. To piękna prowadzona medytacja, która pomaga otworzyć serce na miłość do siebie i partnera. Z kolei singlom pomaga w odnalezieniu bratniej duszy.

Osobom chcącym budować podstawy miłości do siebie polecam LIVE z budowania miłości własnej na moim IGTV. Też dawajcie znać, jak się Wam podoba 🙂

Artykuł Love yourself first… in a relationship [ENG/PL] pochodzi z serwisu Pauli Kulikowska.

Assumption at the heart of every fuck’up

My fuckup was that I went to India with a microbiome severely compromised by stress and had a compromised immune system, which I didn’t fully realise. And even though I made sure to drink only bottled water and eat in clean places, I could not avoid contracting parasites. I didn’t even notice it at first – I thought the reason for my frequent visits to the toilet was the huge amount of spices I ate with every meal at the time.

The real trouble didn’t start until after I came back – I would wake up and fall asleep exhausted, I had mega-revolutions on my skin – even at puberty I didn’t have such experiences, and depressive thoughts accompanied me practically all the time. On top of that I had memory problems, weight fluctuations, a messed up endocrine system and this cold, I was constantly cold.

To jump or not to jump?

The turning point came when I woke up one morning and had the thought of jumping out of the ninth floor window.
It was then that I realised that the energy drops were not going to be cured by matcha, the skin was not going to be cured by ointments and the ruminations were not going to be temporary because they were getting worse. I felt that the cause lies in something that does not come from me.

I decided it was time to get tested. The blood count showed that I had elevated eosinophils, monocytes and MCV. I went with the results to my doctor, Dr. Jacek Giovanoli-Jakubczak, for an interpretation of the results and it was him who, after an interview, pointed out what could be wrong with me – parasites. He referred me to additional tests, and I went to the Quantum Test on my own initiative.

The quantum showed that it had made itself at home in my hypothalamus. The hypothalamus controls, among other things, energy levels, how the body reacts to stress, and the work of the endocrine system. Plus it is very close to the pituitary gland, which is one of the most important glands.

I became interested in the effects of ‘my’ parasites on their hosts and was shocked. The fluke is a real killer – its primary host is a fish in which the parasite induces neuronal changes so that the fish jumps out of the water to be eaten by the final host, which is a bird…
Are you guys catching this?
Fish commit suicide!
I don’t know if they have ruminations like I do, but it explained the symptom that was the impetus for me to investigate myself.

Disgusting discomfort that saves lives

This is my story, and since then I have been educating myself on the subject and doing regular parasite cleanses. Today I want to share with you a little bit of knowledge that can change your life for the better, and maybe even save it.

The topic is a bit disgusting, but I promise it is worth enduring this moment of discomfort, as we can become infected in many ways. By eating something improperly prepared, visiting an area known for parasites, being in poor sanitary conditions with a weakened immune system, through contact with animals or through poor hygiene. 

Parasites, depending on their type, may or may not reproduce in their adult form – they may or may not cause symptoms or for many years – not, in the meantime doing great damage to the body.
I think it is better to have symptoms, because they make us look at our health though.
These include:
– Abdominal pain
– Diarrhoea
– Nausea or vomiting
– Gas or bloating
– Loose stools containing blood and mucus
– Rash or itching
– Stomach pain or tenderness
– Chronic fatigue
– Weight loss or gain 

These symptoms are often symptoms of other disorders, such as SIBO, or IBS, and so it is worth having professional diagnostic tests for parasites. These include:

• morphology – EOS, MCV and MONO are the three main indicators of parasitic infection in the body
• Faecal examination – unfortunately not always measurable, so it is worth adding additional diagnostic tools.
• bioresonance
• Quantum/Quantec test

Recovery is not war

Treatment options are many, but the key is to introduce a proper diet, including plenty of greens. This gradually reduces acidification and makes the body a less friendly place for parasites to live; it is also a gentle way of preparing the body for more advanced cleansing processes.

In my opinion, it is worth remembering that the recovery process is not a war. Personally, I do not advocate a very aggressive approach to the subject of parasite recovery. I have spoken to many specialists in this field and the more informed doctors (i.e. those who do not use unnecessary pharmacology), claim that some varieties of parasites have become resistant to herbs, which is why they use antibiotic therapy – e.g. in the case of more exotic worms.

With this type of traditional drug therapy, you may need one dose or you may need to take the drug for several weeks. When doing so, take the medicine exactly as prescribed, otherwise it may not work. 

In my case, antibiotic therapy alone did not have the desired effect, so I looked for an alternative and, in addition to a change in nutrition, I did a series of detoxes with herbs and, as a final complement, I applied a series of bioresonance treatments. Only this helped.

Take care of your bowels

As parasitic problems are often linked to the microbiome, it is important to prioritise gastrointestinal health:

First of all, get rid of foods that can feed pathogens from your diet: these include eggs, dairy products such as milk, cheese, butter and yoghurt, as well as gluten and rapeseed oil.
If you eat a lot of protein or animal products – try reducing the amount you eat: limit your meat or chicken intake to one portion a day. This dietary change will allow you to include more foods that will help remove parasites from your body over time.

Even with a plant-based diet, it’s important to include truly healing foods such as fresh fruit, leafy green vegetables and veggies. Some soy-based vegan products, most cereals, processed cakes, pastries and other highly processed foods do not provide beneficial bacteria to the gut.

If you are able to maintain a ‘clean’ diet for a long period of time, the worms will start to come out on their own. Over time, they may appear in the toilet and that’s a bit of a hardcore sight, seriously.

A cocktail to support the cleansing of parasites:

– Blend dandelion leaves, rocket, coriander and parsley with the juice of half a lemon.
For sweetness you can add a teaspoon of buckwheat honey.

Juices:
– I recommend celery juice, which beautifully supports cleansing the body of any viruses. It raises hydrochloric acid levels, and with the right levels in the body we have a much better chance of killing harmful invaders, including parasites.
– a blend of celery, fennel and cucumber is a super cleansing, hydrating concoction with mega high levels of vitamin C to support immunity.
– aloe vera and coconut – great for hydration and bowel regulation.
– Lemon water and lime water are two other anti-parasite drink options.

Providing the best foods daily to detoxify heavy metals can be another very supportive practice. Heavy metals such as mercury, aluminium, lead and arsenic are one source of food for harmful bacteria and parasites. You can read more about this in my recent post, Heavy These Metals.

Plus, it’s a good idea to avoid simple carbohydrates, such as those found in refined foods, fruit, juices, dairy products and all types of sugar (yes, cane and coconut too).

• Eat more raw garlic onions, pumpkin seeds, pomegranates, beetroot and carrots, all of which have been traditionally used to kill parasites. 
• Drink plenty of water!
• Eat more fibre;
• Take probiotics – they help keep the digestive tract healthy;  
• Digestive enzymes – will help restore the digestive tract, making it inhospitable to parasites. Papain, an enzyme from papaya, is great for parasites. In one study, researchers found that a mixture of honey and papaya seeds cleared stools of parasites in 23 of 30 subjects.
• Vitamin C and Zinc – improve immunity;
• Diatomaceous earth – has antibacterial and anti-inflammatory effects and cleanses the body of toxins.

God’s pharmacy

Herbs are a way to enhance and stimulate the body’s natural healing properties. As with any therapy, it is a good idea to talk to your doctor before starting.

Note: Many herbs used to treat parasites have toxic side effects or interfere with other medications. Use them only under the supervision of a qualified doctor and naturotherapist. Here are some varieties of herbs that are used for parasite treatments. 

• Barberry
• clove
• Aniseed 
• Wormwood
• Mint
• Walnut
• nigella
• blanket
• marigold
• wolfsbane
• balm
• cat’s claw
• gotu kola
• Oil of oregano – Fantastic for all kinds of intestinal problems that result from a bacterial infection. You have to be very careful with it, and it is best used in a specific protocol with probiotics, as it also affects the “good” bacteria.

A spiritual bridge to healthy self-esteem

There are certain pathogens that may not provide any physical benefits, but they contribute to our spiritual growth. They bring us closer to our limits and make us experience a profound shift in the level of consciousness that leads to a transformation of the soul. In such cases, despite causing pain and suffering, they also teach us something life-changing. Giving rise to this lesson, bacteria, viruses and similar pathogens are precisely how they differ from parasites, which mercilessly take life energy without giving anything in return.

On a psychological level, they can cause major self-esteem disorders, so it is worth working on this with parasite therapy. It is wonderfully supported by the “inner sun” meditation, which also beautifully builds the power of the aura. To this I recommend meditation for good health – which is focused strictly on working with health. Self-esteem is the third energy centre, or Manipura – you can find more about working with your value in this video.

It is extremely important that people start to learn how parasites really work in the body and what their presence can actually mean. I sincerely hope this information inspires you to look beyond emerging health trends and seek the truth.

With love&light&knowledge,

Paula

P.S. Do you like this post? Comment and share!

Sources:

https://www.medicalmedium.com/blog/parasites-myths-truths

Alum A, Rubino JR, Ijaz MK. The global war against intestinal parasites-should we use a holistic approach? Review]. Int J Infect Dis. 2010;14(9):e732-8. 

Okeniyi JA, Ogunlesi TA, Oyelami OA, Adeyemi LA. Effectiveness of dried Carica papaya seeds against human intestinal parasitosis: a pilot study. J Med Food. 2007;10(1):194-6. 

POLSKI

Czy pasożyty mogą zabić?

Pięć lat temu, kiedy pierwszy raz wybierałam się do Indii, moja przyjaciółka powiedziała mi: “wiesz, że wszyscy wracają stamtąd z robakami?” Zignorowałam jej słowa, bo wychodzę z założenia, że w kwestii infekcji, wirusów i chorób duże znaczenie ma masz mindset, a przecież nie nastawiałam się na żadne przygody tego typu.

Założenie podstawą każdego fuck’upu

Mój fuckup polegał na tym, że wyjechałam do Indii z mikrobiomem mocno naruszonym przez stres i miałam obniżoną odporność, z czego nie do końca zdawałam sobie sprawę. I mimo, że pilnowałam, żeby pić tylko butelkowaną wodę, jadłam w czystych miejscach, nie udało mi się uniknąć zarażenia pasożytami. Na początku nawet tego nie zauważyłam – myślałam, że przyczyną częstych wizyt w toalecie były ogromne ilości przypraw, które wtedy jadłam przy każdym posiłku.

Prawdziwa jazda zaczęła się dopiero po moim powrocie – budziłam się i zasypiałam zmęczona, miałam mega rewolucje na skórze – nawet w czasie dojrzewania nie miałam takich przejść, no i depresyjne myśli towarzyszyły mi praktycznie przez cały czas. Do tego dochodziły problemy z pamięcią, wahania wagi, rozjechany układ hormonalny i to zimno, ciągle mi było zimno.

Skakać czy nie?

Punkt zwrotny nastąpił w momencie, gdy obudziłam się któregoś poranka i miałam myśl, żeby wyskoczyć przez okno z dziewiątego piętra.
Wtedy zrozumiałam, że spadków energii nie wyleczę matchą, na skórę nie pomogą maści, a ruminacje nie są tymczasowe, bo się pogłębiają. Poczułam, że przyczyna leży w czymś, co nie pochodzi ze mnie.

Zdecydowałam, że się czas się zbadać. W morfologii wyszło, że miałam podniesione eozynofile, monocyty i MCV. Poszłam z wynikami do mojego Lekarza – dr Jacka Giovanoli-Jakubczaka, po interpretację wyników i to właśnie on po wywiadzie naprowadził mnie na to, co mi może dolegać – pasożyty. Skierował mnie na dodatkowe badania, a ja z własnej inicjatywy udałam się na Test Quantum.

W obydwu badaniach wyszło obciążenie m.in. Przywrą Kocią – quantum wykazał, że rozgościła się w moim podwzgórzu. Podwzgórze kontroluje m.in. poziomy energii, to w jaki sposób ciało reaguje na stres, no i pracę układu hormonalnego. Do tego znajduje się bardzo blisko przysadki, która jest jednym z najważniejszych gruczołów.

Zainteresowałam się wpływem “moich” pasożytów na swoich żywicieli i byłam wstrząśnięta. Przywra to prawdziwy killer – jej pierwotnym żywicielem jest ryba, u której pasożyt wywołuje zmiany neuronalne, po to, żeby ta wyskoczyła z wody, żeby mógł ją zjeść ostateczny żywiciel, którym jest ptak…
Łapiecie to?
Ryby popełniają samobójstwo!
Nie wiem, czy tak jak ja, miewają ruminacje, ale wyjaśniło mi to objaw, który był bodźcem do zbadania się.

Obrzydliwy dyskomfort, który ratuje życie

To jest moja historia, a od tamtego czasu edukuję się w tym zakresie i przeprowadzam regularne oczyszczania z pasożytów. Dzisiaj chcę się z Wami podzielić odrobiną wiedzy, która może zmienić Wasze życie na lepsze, a może nawet je uratować.

Temat jest nieco obrzydliwy, ale obiecuję, że warto przetrwać tę chwilę dyskomfortu, gdyż zarazić się możemy na wiele sposobów. Przez zjedzenie czegoś nieprawidłowo przygotowanego, odwiedzając obszar znany z występowania pasożytów, będąc w złych warunkach sanitarnych z osłabionym układem odpornościowym, przez kontakt ze zwierzętami czy przez niewłaściwą higienę. 

Pasożyty, w zależności od ich typu mogą się rozmnażać w dorosłej postaci, lub nie – mogą też wywoływać objawy lub przez wiele lat – nie, w międzyczasie czyniąc ogromne szkody w organizmie.
Myślę, że lepiej jest mieć objawy, bo jednak skłaniają nas do przyjrzenia się swojemu zdrowiu.
Należą do nich:
– Ból brzucha
– Biegunka
– Nudności lub wymioty
– Gazy lub wzdęcia
– luźne stolce zawierające krew i śluz
– Wysypka lub swędzenie
– Ból lub tkliwość żołądka
– przewlekłe zmęczenie
– Utrata lub zwiększenie masy ciała 

Te objawy często są symptomami innych zaburzeń, takich jak SIBO, czy IBS i dlatego warto wykonać profesjonalne testy diagnostyczne na pasożyty. Są to:

• morfologia – EOS, MCV i MONO to trzy główne wskaźniki infekcji pasożytniczej w ciele
• Badanie kału – niestety nie zawsze jest wymierne, dlatego warto dodać dodatkowe narzędzia diagnostyczne.
• biorezonans
• test Quantum/Quantec

Proces dochodzenia do zdrowia to nie wojna

Możliwości leczenia jest wiele, jednak kluczowe jest wprowadzenie odpowiedniej diety, zawierającej m.in. dużo zieleniny. To stopniowo zmniejsza zakwaszenie i sprawia, że ciało jest mniej przyjaznym miejscem do życia pasożytów; jest również łagodną formą przygotowującą ciało do bardziej zaawansowanych procesów oczyszczania.

Moim zdaniem, warto pamiętać o tym, że proces dochodzenia do zdrowia to nie wojna. Osobiście nie jestem zwolenniczką bardzo agresywnego podejścia do tematu wychodzenia z pasożytów. Rozmawiałam z wieloma specjalistami w tej dziedzinie i bardziej świadomi lekarze (czyli Ci, którzy nie stosują niepotrzebnej farmakologii), twierdzą, że niektóre odmiany pasożytów uodporniły się na zioła, dlatego stosują antybiotykoterapię – np. w przypadku bardziej egzotycznych robali.

Przy tego typu tradycyjnych terapiach lekowych, może być potrzebna jedna dawka lub może być konieczne przyjmowanie leku przez kilka tygodni. Należy przy tym zażywać lek dokładnie tak, jak jest przepisany, w przeciwnym razie może nie zadziałać. 

U mnie to sama antybiotykoterapia nie przyniosła pożądanych efektów, dlatego szukałam alternatywy i poza zmianą w odżywianiu, zrobiłam serię detoksów z ziołami oraz jako ostatnie uzupełnienie zastosowałam serię zabiegów biorezonansem. Dopiero to pomogło.

Zadbaj o jelita

Ze względu na to, że problemy pasożytnicze często są związane z mikrobiomem, ważne jest, żeby priorytetowo potraktować zdrowie przewodu pokarmowego:

Przede wszystkim, pozbądź się z diety pokarmów, które mogą karmić patogeny: są to jajka, produkty mleczne, takie jak mleko, ser, masło i jogurt, a także gluten i olej rzepakowy.
Jeśli Twoja jesz dużo białka lub produktów pochodzenia odzwierzęcego – spróbuj zmniejszyć ich ilość: ogranicz spożycie mięsa lub kurczaka do jednej porcji dziennie. Ta zmiana diety pozwoli na włączenie większej liczby produktów spożywczych, które z czasem pomogą usunąć pasożyty z Twojego organizmu.

Nawet przy diecie roślinnej, ważne jest uwzględnienie naprawdę uzdrawiających produktów, takich jak świeże owoce, zielone warzywa liściaste i warzywa. Niektóre produkty wegańskie na bazie soi, większość zbóż, przetworzone ciastka, ciasta i inne wysokoprzetworzone produkty nie dostarczają pożytecznych bakterii jelitom.

Jeśli jesteś w stanie utrzymać “czystą” dietę przez dłuższy czas, robaki zaczną wychodzić same. Z czasem mogą się pojawić w toalecie i to już jest nieco hardkorowy widok, serio.

Koktajl wspierający oczyszczanie z pasożytów:

– zmiksuj liście mniszka lekarskiego, rukolę, kolendrę i natkę pietruszki z sokiem z połowy cytryny.
Dla słodyczy możesz dodać łyżeczkę miodu gryczanego.

Soki:
– polecam sok z selera naciowego, który pięknie wspiera oczyszczanie organizmu z wszelkich wirusów. Podnosi poziom kwasu solnego, a przy jego odpowiednim poziomie w organizmie mamy znacznie większą szansę na zabicie szkodliwych najeźdźców, w tym pasożytów.
– mieszanka selera naciowego, kopru włoskiego i ogórka to super oczyszczająca, nawadniająca miksturka z mega wysokim poziomem witaminy C, która wspiera odporność.
– aloes i kokos – wspaniale nawadniają i regulują pracę jelit.
– Woda cytrynowa i woda limonkowa to dwie inne opcje napojów przeciwpasożytniczych.

Codzienne dostarczanie najlepszych produktów spożywczych do detoksykacji metali ciężkich może być kolejną bardzo wspierającą praktyką. Metale ciężkie, takie jak rtęć, aluminium, ołów i arsen są jednym ze źródeł pożywienia dla szkodliwych bakterii i pasożytów. Więcej na ten temat przeczytasz w moim ostatnim poście: Ciężkie te metale.

Do tego warto unikać węglowodanów prostych, takich jak te znajdujące się w rafinowanej żywności, owocach, sokach, produktach mlecznych i wszystkich rodzajach cukru (tak, w trzcinowym i kokosowym też).

• Jedz więcej surowego czosnku cebuli, pestek dyni, granatów, buraków i marchwi, z których wszystkie były tradycyjnie używane do zabijania pasożytów. 
• Pij dużo wody!
• Jedz więcej błonnika;
• Stosuj probiotyki – pomagają utrzymywać zdrowie przewodu pokarmowego;  
• Enzymy trawienne – pomogą przywrócić prawidłowy stan przewodu pokarmowego, co czyni go niegościnnym dla pasożytów. Przy pasożytach świetnie sprawdza się Papaina, czyli enzym z papai. W jednym z badań naukowcy odkryli, że mieszanka miodu i nasion papai oczyściła stolce z pasożytów u 23 z 30 badanych. 
• Witamina C i Cynk – poprawiają odporność;
• ziemia okrzemkowa – ma działanie bakteriobójcze, przeciwzapalne i oczyszcza organizm z toksyn.

Boża apteka

Zioła to sposób na wzmocnienie i pobudzenie naturalnych właściwości uzdrawiających organizmu. Podobnie jak w przypadku każdej terapii, przed jej rozpoczęciem, warto porozmawiać z lekarzem.

Uwaga! Wiele ziół stosowanych w leczeniu pasożytów ma toksyczne skutki uboczne lub zakłóca działanie innych leków. Używaj ich tylko pod nadzorem wykwalifikowanego lekarza i naturoterapeuty. Oto kilka odmian ziół, które są wykorzystywane przy terapiach pasożytniczych. 

• Berberys
• goździk
• Anyż 
• Piołun
• Mięta
• Orzech włoski
• czarnuszka
• kocanka
• wrotycz
• glistnik
• melisa
• koci pazur
• gotu kola
• Olejek z oregano – Fantastyczny na wszelkiego rodzaju problemy jelitowe, które wynikają z infekcji bakteryjnej. Trzeba z nim bardzo uważać, najlepiej stosować go w określonym protokole z probiotykami, bo wpływa również na “dobre” bakterie.

Duchowy pomost do zdrowego poczucia własnej wartości

Istnieją pewne patogeny, które mogą nie dawać żadnych korzyści fizycznych, ale przyczyniają się do naszego duchowego wzrostu. Zbliżają nas do naszych granic i sprawiają, że doświadczamy głębokiej zmiany w poziomie świadomości, która prowadzi do transformacji duszy. W takich przypadkach, mimo wywołania bólu i cierpienia, uczą nas również czegoś zmieniającego życie. Dając początek tej lekcji, bakterie, wirusy i podobne patogeny właśnie tym różnią się od pasożytów, które bezlitośnie odbierają energię życiową, nie dając nic w zamian.

Na poziomie psychologicznym mogą wywoływać duże zaburzenia związane z poczuciem własnej wartości, dlatego warto nad tym pracować przy terapii pasożytniczej. Wspaniale ją wspiera medytacja “wewnętrzne słońce”, która dodatkowo pięknie buduje moc aury. Do tego rekomenduję medytację na dobre zdrowie – ukierunkowanej stricte na pracę ze zdrowiem. Poczucie własnej wartości to trzeci ośrodek energetyczny, czyli Manipura – więcej na temat pracy ze swoją wartością znajdziecie w tym video.

Niezwykle ważne jest, aby ludzie zaczęli uczyć się, jak pasożyty naprawdę działają w organizmie i co właściwie może oznaczać ich obecność. Mam głęboką nadzieję, że te informacje zainspirują Cię do spojrzenia poza pojawiające się trendy zdrowotne i poszukiwanie prawdy.

With love&light&knowledge,

Paula

P.S. Podoba Ci się ten post? Skomentuj i podziel się!

Źródła:

https://www.medicalmedium.com/blog/parasites-myths-truths

Alum A, Rubino JR, Ijaz MK. The global war against intestinal parasites–should we use a holistic approach? [Review]. Int J Infect Dis . 2010;14(9):e732-8. 

Okeniyi JA, Ogunlesi TA, Oyelami OA, Adeyemi LA. Effectiveness of dried Carica papaya seeds against human intestinal parasitosis: a pilot study. J Med Food . 2007;10(1):194-6. 

Artykuł Can parasites kill? [ENG/PL] pochodzi z serwisu Pauli Kulikowska.

Recently, in my circle of friends, one of the spiritual teachers died and everyone was astonished, wide-eyed and asked: “how is this? such a conscious person, and she became one of the victims of an epidemic. How can this be?” Well, a highly vibrating consciousness is unable to remain anchored in an ailing, neglected body. That is all and that is all.

We are all trees

This is why the approach in which we recognise that only a tree with healthy roots has the chance not only to reach the sky, but also to be in healthy communication with the other trees on this forest planet, is much more appealing to me. And I’m not just talking about viruses and germs here (although that too), but about creating healthy relationships where we can be in a balanced energy flow between ourselves and others. 

Keeping in mind that everything energetic is also psycho-physical, it is very important to take care of the body from a physical level: the environment we live in, the food we eat and general life hygiene, otherwise known as laziness.

When the body burns

Interestingly, even with a relatively healthy lifestyle, the body easily accumulates heavy metals and unless we take care to cleanse, this leads to slow suicide while significantly reducing the quality of life. This sounds radical, I know. I don’t want to scare you, I just want to make you aware of how they work, because they are mega progressive: some of them act as a pseudo-element of the body (that is, they “pretend” to be something they are not at the cellular level), others damage nervous system functions and can even interfere with metabolic processes. Toxic heavy metals can also promote gastrointestinal inflammation by releasing poisons into our intestines. As if that wasn’t enough, heavy metals are also a food source for viruses, bacteria, parasites and other pathogens in our bodies.

For example, they can serve as food for Streptococcus A or B, E. coli, C. difficile, H. pylori and yeast. This can cause an overgrowth of many bacteria in our intestines, causing a condition known as SIBO, which is characterised by bloating, abdominal pain, diarrhoea, constipation and can lead to nutritional deficiencies. That is, even with a proper diet – i.e. varied and low-processed we are malnourished!

Pb, Cd, As and Ni – I dream about this game all night long

Arsenic, Cadmium, Lead, Nickel, Aluminium are just some of the metals that get deposited in our bodies. There is probably not a person on this planet who does not have some or all of them in their system, to a greater or lesser degree, which in turn can cause excessive damage due to oxidative stress caused by the formation of free radicals (i.e. accelerates the aging process).

Early signs of heavy metal poisoning are unclear or often attributed to other illnesses. These include headaches, fatigue, muscle pain, indigestion, tremor, constipation or anaemia. Mild toxicity symptoms include memory impairment and impaired thinking ability. Various scientific studies have indicated that heavy metals cause as much as 20% of learning disabilities, 20% of all strokes and heart attacks, and in some areas cause more than 40% of all birth defects – they are really nasty! They accumulate in the body’s tissues, often without the person concerned even realising. 

According to a report published in Scientific World Journal, “Toxic metals such as arsenic, cadmium, lead and mercury are ubiquitous, play no beneficial role in human homeostasis and contribute to non-communicable chronic diseases. With their toxicity depending on the absorbed dose, route and duration of exposure.
The question then arises:

Where do all these heavy metals come from?

Below are some of the main sources of toxic metals:

Aluminium
– Baby formulae and milk, baked goods and processed canned products, deodorants, medicines, cosmetics, aluminium foil, building materials

Cadmium
– Cigarettes, including e-cigarettes, Fungicides and pesticides, Refined foods such as wheat flour, paint pigments, batteries

Lead
– Canned food, cigarettes, cosmetic products, water pipes in older buildings, exhaust fumes (AIR), Drinking water, non-organic green vegetables

Mercury
– Dental amalgam fillings, fish products (including farmed fish), vaccines, floor waxes and polishes

Arsenic
– Residues of insecticides from fruit and vegetables, Drinking water, Household cleaners, Wood preservatives

As you can see, they are literally everywhere – in the food we eat, the water we drink, the air we breathe and the medicines we take thinking they are good for our health. They get into the bloodstream and then travel throughout the body and enter the cells of various tissues and organs, where they remain stored. For years!
And here another question arises:

How do we protect ourselves and our loved ones?

Is this even possible in this day and age when heavy metal emissions are so high?
In my opinion, this is a challenge even for people who live outside the city. The only solution is to introduce elements into the diet that support the detoxification processes from heavy metals.
These include berries (now is the perfect time for them <3), coriander and chlorella.

Heavy-Detox Smoothie

Medical Medium has a very nice recipe for a cleansing smoothie, which I have slightly modified myself and am posting my ingredient variation:

• 1 banana;
• 1 cup each of blueberries, raspberries, blueberries and grapes;
• Coriander leaves;
• 200ml orange juice;
• 1 teaspoon each of spirulina, chlorella, young barley and wheatgrass (option: I use 2 tablespoons of Mix for Immunity from Super-Rationalni.pl)

Blend all ingredients to a smooth paste. If a thinner consistency is desired, add 1 cup of water. Enjoy!

Smoothie alone is not enough

You need to eliminate potential sources of toxins, read cosmetic and food labels, drink water from proven clean sources and make sure you breathe air that is clean. But, but… not all at once! The method of small steps is the best, it arouses the least internal resistance and the changes are the most lasting. And after all, that’s what we’re all about 🙂

I supplement with Ashwagandha and Selenium, which have been shown to cleanse the body of heavy metals. Choosing the right supplementation requires knowledge and is an important part of optimising your health.

As far as supplements are concerned, they were chosen for me by Kamila Rólkiewicz from the Fertility Institute on the basis of an elemental analysis of my hair, because selenium supplements cannot be taken lightly. Kamila and her team are super-duper (dudes?:)) at what they do and after two months I can see results both in energy levels and general well-being.

I also find Ashwagandha from Mother’s Protect very cool – it has the highest possible concentration of adaptogen in an adaptogen, so the body gets satiated with it quickly. For the rest, if you work with me individually, you’ll know that I’ve been recommending MP for years as the best available adaptogens on the market.
!! Now with the password AstroShamanka you will get 10% off any order for Mother’s Protect.

Additionally, it’s a good idea to take care of your anti-inflammatory diet, supplement probiotics and cleanse your body of parasites. Well, but that’s already a topic for another post 🙂 .

Meditation, you are the cure for (almost all) evil.

I also recommend meditation. When I started the process of cleansing myself from heavy metals, the “heavy” emotions that had accompanied me for a long time and to which I had become accustomed as a part of my life and which I had accepted as “karma” also started to disappear. As it turned out – completely unnecessarily. When sadness and grief began to flow out of me, I felt a huge inner freedom and there was more space for experiencing joy.
If you wish, I will record a guided meditation for you to support your purification process.

In the meantime, I encourage you to share your ways of cleansing your body – I’d love to hear from you!
And I’m tuning in, attracting and affirming the metals in my life – but only the precious ones 🙂

Hear from you soon <3
Paula

Sources:
https://www.sciencedirect.com/topics/earth-and-planetary-sciences/toxic-metal
https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0959652618315294
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4122038/
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3447618/
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2788161/
https://www.medicalmedium.com/blog/heavy-metal-detox-smoothie
Experts from: https://www.instytut-plodnosci.pl/

POLSKI

Ciężkie te metale

W ostatnim czasie bardzo skupiłam się na oczyszczaniu mojego ciała, w końcu jest świątynią ducha. I o ile w ezo-świecie często usłyszycie, że ciało jest nieważne, to osobiście mam po dziurki w nosie tej gadaniny. Już abstrahuję od tego, że pod przykrywką duchowości promowane są niezdrowe wzorce dbania o siebie i dysocjacja od cielesności. Do tego (o zgrozo!) niektórzy nauczyciele przekonują, że ciało jest iluzją, przez co ludzie, którzy są obciążeni traumami i z tego tytułu mają mniejszy kontakt z ciałem, odklejają się od niego jeszcze bardziej. 

Ostatnio, w kręgu moich znajomych, zmarła jedna z nauczycielek duchowych i wszyscy byli zdziwieni, szeroko otwierali oczy i pytali: “jak to? taka świadoma osoba, a została jedną z ofiar epidemii. Jak to możliwe?” Ano właśnie, wysoko wibrująca świadomość nie jest w stanie pozostać w zakotwiczeniu w schorowanym, zaniedbanym ciele. Tylko i aż tyle.

Wszyscy jesteśmy drzewami

Dlatego też dużo bardziej przemawia do mnie podejście, w którym dostrzegamy, że tylko drzewo ze zdrowymi korzeniami ma szansę nie tylko dosięgnąć nieba, lecz również być w zdrowej komunikacji z innymi drzewami na tej leśnej planecie. I nie mówię tutaj tylko o wirusach i zarazkach (chociaż o tym też), ale o tworzeniu zdrowych relacji, w których możemy być w zrównoważonym przepływie energetycznym pomiędzy nami i innymi osobami. 

Pamiętając o tym, że wszystko, co energetyczne, jest również psychofizyczne, bardzo ważne jest to, żeby dbać o ciało z poziomu fizycznego: środowiska, w którym żyjemy, pożywienia, które spożywamy i ogólnej higieny życiowej, inaczej zwanej lajfstajlem.

Gdy ciało płonie

Co ciekawe, nawet mając stosunkowo zdrowy styl życia, ciało łatwo gromadzi metale ciężkie i o ile nie zadbamy o oczyszczanie, to prowadzi to do powolnego samobójstwa przy jednoczesnym znacznym obniżeniu jakości życia. Brzmi to radykalnie, wiem. Nie chcę Was straszyć, tylko uświadomić, jak one działają, bo są mega postępne: niektóre z nich działają jako pseudoelement ciała (czyli „udają” coś, czym nie są na poziomie komórkowym), inne uszkadzają funkcje układu nerwowego i mogą nawet zakłócać procesy metaboliczne. Toksyczne metale ciężkie mogą również sprzyjać stanom zapalnym przewodu pokarmowego, uwalniając trucizny do naszych jelit. Jakby tego było mało, metale ciężkie są również źródłem pożywienia dla wirusów, bakterii, pasożytów i innych patogenów w naszym organizmie.

Na przykład mogą służyć jako pożywka dla bakterii Streptococcus A lub B, E. coli, C. difficile, H. pylori i drożdży. Może to spowodować przerost wielu bakterii w naszych jelitach, powodując stan znany jako SIBO, który charakteryzuje się wzdęciami, bólem brzucha, biegunką, zaparciami i może prowadzić do niedoborów składników odżywczych. Czyli nawet przy prawidłowym odżywianiu się – tj. zróżnicowanym i niskoprzetworzonym jesteśmy niedożywieni!

Pb, Cd, As oraz Ni – ta zabawa po nocach mi się śni

Arsen, Kadm, Ołów, Nikiel, Aluminium to tylko niektóre z metali, które osadzają się w naszych ciałach. Prawdopodobnie nie ma osoby na tej planecie, która nie miałaby niektórych lub wszystkich z nich w swoim systemie, w mniejszym lub większym stopniu, co z kolei może powodować nadmierne uszkodzenia spowodowane stresem oksydacyjnym wywołanym powstawaniem wolnych rodników (czyli przyspiesza proces starzenia).

Wczesne oznaki zatrucia metalami ciężkimi są niejasne lub często przypisywane innym chorobom. Należą do nich bóle głowy, zmęczenie, bóle mięśni, niestrawność, drżenie, zaparcia czy anemia. Łagodne objawy toksyczności obejmują upośledzenie pamięci i zaburzoną zdolność myślenia. W różnych badaniach naukowych wskazano, że metale ciężkie powodują aż 20% trudności w uczeniu się, 20% wszystkich udarów i zawałów serca, a w niektórych obszarach są przyczyną ponad 40% wszystkich wad wrodzonych – są naprawdę paskudne! Kumulują się w tkankach organizmu, często nawet bez świadomości osoby, której to dotyczy. 

Według raportu opublikowanego w Scientific World Journal „Toksyczne metale, takie jak arsen, kadm, ołów i rtęć, są wszechobecne, nie odgrywają korzystnej roli w homeostazie człowieka i przyczyniają się do niezakaźnych chorób przewlekłych”. Przy czym ich toksyczność zależy od pochłoniętej dawki, drogi i czasu trwania narażenia. 
Powstaje więc pytanie:

Skąd się biorą te wszystkie metale ciężkie?

Poniżej zamieszczam niektóre z głównych źródeł metali toksycznych:

Aluminium
– Preparaty dla niemowląt i mleko, wypieki i produkty przetworzone w puszkach, dezodoranty, leki, kosmetyki, folia aluminiowa, materiały budowlane

Kadm
– Papierosy, w tym e-papierosy, nawozy, Fungicydy i pestycydy, Rafinowana żywność, taka jak mąka pszenna, pigmenty do farb, baterie

Ołów
– Konserwy, papierosy, produkty kosmetyczne, rury wodociągowe w starszych budynkach, spaliny (POWIETRZE), Woda pitna, nieekologiczne zielone warzywa

Rtęć
– Wypełnienia z amalgamatu dentystycznego, produkty rybne (w tym ryby hodowlane), szczepionki, woski i pasty do podłóg

Arsen
– Pozostałości insektycydów z owoców i warzyw, Woda pitna, Środki czystości do użytku domowego, Środki do konserwacji drewna

Jak widzicie, są dosłownie wszędzie – w jedzeniu, wodzie, powietrzu, którym oddychamy, a także lekarstwach, które przyjmujemy, myśląc, że są dobre dla naszego zdrowia. Dostają się do krwiobiegu, a następnie przemieszczają się po całym organizmie i wnikają do komórek różnych tkanek i narządów, gdzie pozostają zmagazynowane. Przez lata!
I tutaj pojawia się kolejne pytanie:

W jaki sposób chronić siebie i naszych bliskich?

Czy jest to w ogóle możliwe w dzisiejszych czasach, gdy emisja metali ciężkich jest tak wysoka?
Moim zdaniem jest to wyzwanie nawet dla osób, które żyją poza miastem. Jedynym rozwiązaniem jest wprowadzenie do diety elementów, które wspierają procesy detoksykacji z metali ciężkich.
Są to owoce jagodowe (teraz mamy idealny czas na nie ❤️), kolendra i chlorella.

Heavy-Detox Smoothie

Bardzo fajny przepis na oczyszczające smoothie ma Medical Medium, które sobie nieco zmodyfikowałam i zamieszczam Wam moją wariację składnikową:

• 1 banan;
• po 1 filiżance jagód, malin, borówek i winogron;
• natka kolendry;
• 200ml soku pomarańczowego;
• Po 1 łyżeczce spiruliny, chlorelli, młodego jęczmienia i trawy pszenicznej (opcja: ja używam 2 łyżki Mixu na Odporność od Super-Racjonalni.pl)

Zmiksuj wszystkie składniki na gładką masę. Jeśli pożądana jest rzadsza konsystencja, dodaj 1 szklankę wody. Smacznego!

Samo smoothie nie wystarczy

Trzeba wyeliminować potencjalne źródła toksyn, czytać etykiety kosmetyków i żywności, pić wodę ze sprawdzonych, czystych źródeł i dbać o to, żeby oddychać powietrzem, które jest czyste. Ale, ale… nie wszystko na raz! Metoda małych kroków jest najlepsza, budzi najmniejszy opór wewnętrzny i zmiany są najbardziej trwałe. A przecież o to nam chodzi 🙂

Ja do tego wszystkiego suplementuję się Ashwagandhą i Selenem, które wykazują właściwości oczyszczające organizm z metali ciężkich. Dobór odpowiedniej suplementacji wymaga wiedzy i jest ważnym elementem optymalizacji zdrowia.

Jeśli chodzi o suple, to dobrała je dla mnie Kamila Rólkiewicz z Instytutu Płodności na podstawie analizy pierwiastkowej włosa, ponieważ nie można bezrefleksyjnie suplementować selenu. Kamila i jej zespół są prze-kozakami (kozaczkami?:)) w tym, co robią i po dwóch miesiącach widzę efekty zarówno w poziomie energii, jak i ogólnym samopoczuciu.

Bardzo fajnie sprawdza mi się też Ashwagandha z Mother’s Protect – ma największe możliwe stężenie adaptogenu w adaptogenie, przez co organizm szybko się nią wysyca. Z resztą, jeśli pracujecie ze mną indywidualnie, to wiecie, że polecam MP od lat, jako najlepsze dostępne adaptogeny na rynku.
❗Teraz na hasło AstroShamanka dostaniecie 10% od każdego zamówienia na Mother’s Protect.

Dodatkowo, warto jest zadbać o przeciwzapalną dietę, uzupełniać probiotyki i oczyścić ciało z pasożytów. No, ale to już temat na kolejny post 🙂

Medytacjo, jesteś lekiem na (prawie całe) zło.

Do tego polecam Wam również, tradycyjnie już, medytację. Praktyka wykonywana z intencją oczyszczenia czyni cuda – gdy weszłam w proces oczyszczania się z metali ciężkich, zaczęły również schodzić ze mnie „ciężkie” emocje, które towarzyszyły mi już dłuższy czas i do których zdążyłam się przyzwyczaić jako do części mojego życia, którą zaakceptowałam jako „karmę”. Jak się okazało – zupełnie niepotrzebnie. Gdy zaczął ze mnie wypływać smutek i żal, poczułam ogromną wolność wewnętrzną i pojawiło się więcej przestrzeni na przeżywanie radości. 
Jeżeli wyrazicie taką chęć, nagram dla Was prowadzoną medytację, która wesprze Wasz proces oczyszczania.

W międzyczasie, zachęcam Was do dzielenia się Waszymi sposobami na oczyszczanie ciała – chętnie dowiem się od Was czegoś więcej!
A ja nastawiam się, przyciągam i afirmuję metale w swoim życiu – ale tylko szlachetne 🙂

Do usłyszenia wkrótce 🤍
Paula

Źródła:
https://www.sciencedirect.com/topics/earth-and-planetary-sciences/toxic-metal
https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0959652618315294
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4122038/
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3447618/
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2788161/
https://www.medicalmedium.com/blog/heavy-metal-detox-smoothie
Eksperci z: https://www.instytut-plodnosci.pl/

Artykuł Heavy metals [ENG/PL] pochodzi z serwisu Pauli Kulikowska.

Food for the brain

I called this relationship (inspired by the gut-brain axis) the meditation-brain axis, because as meditation literally nourishes the brain. In today’s fast-paced environment, maintaining the discipline of ‘nourishing the brain’ and regulating its activity is more challenging than ever before. Technology and its advancement is one of the biggest stimuli that keeps our attention out. This keeps us stuck in chronic stress and other unhealthy mental states, but as a society we already recognise the need for a movement to counteract this trend.

Hello, pause!

Taking a ‘brain break’ – learning how to slow down and go within – is becoming increasingly popular. This may be partly due to the recognised meditation benefits for the brain. Recent research confirms that meditation supports parts of the brain that are responsible for wellbeing. Regular practice lowers stress levels and takes ‘food’ away from the parts of the brain responsible for anxiety. 

Universal access to information makes more and more people appreciate its influence on the quality of life. Children, women, men are meditating, even in the business community mindfulness practices are becoming increasingly popular. Survey results say that the number of adults meditating regularly increased threefold between 2012 and 2017, fivefold between 2017 and 2020. The growing literature on the benefits of meditation is extensive and promising. And rightly so. Research confirms what every meditator knows: meditation is good for both body and mind.

Neuropsychological aspects of meditation

Personally, I’m a huge fan of neuropsychology and so today I’m going to describe to you some of the areas of the brain that are affected by meditation – I guarantee it will be interesting, even if you don’t know much about the brain 🙂

Left hippocampus

This is the area in the brain that is responsible for procedural memory, in other words, helping us learn new activities. This is where our cognitive abilities, memory and emotion regulators associated with self-awareness and empathy ‘live’. Research confirms that when the thickness of the hippocampal cortex increases as a result of meditation, the density of the grey matter increases and as a result these important functions are nurtured. 

Rear rim corner

The posterior cingulate turn is associated with wandering thoughts and selfhood – that is, the degree of subjectivity and self-reference when processing information. It seems that the larger and stronger the posterior cingulate turn, the less the mind wanders and the more realistic our sense of self. Research suggests that meditation increases the density of the posterior cingulate turn. In practice, this means that our ability to:
– staying in tune with the present moment without judgement, regret or expectation;
– observing the sensations and emotions that arise in the stream of mind without identifying with them.

Pons Varoli

It is a very active and important part of the brain where many neurotransmitters are produced, which in turn help regulate brain activity. It is located in the middle of the brain stem and its name, pons, comes from Latin and means ‘bridge’. The pons is involved in many basic functions, including sleep, facial expressions, sensory processing and basic physical functioning. Meditation strengthens this structure, thereby influencing how the nervous system processes information and how we sleep.

Temporoparietal junction (TPJ)

We like to think we are good people – empathetic and fair. Empathy and compassion are linked to the temporoparietal junction, as is our sense of perspective. You could say that the posterior cingulate turn focuses on the self, while the TPJ illuminates everything else. The TPJ becomes more active when we put ourselves in the place of someone else, for example. A stronger TPJ – combined with other benefits of meditation, such as less stress and increased awareness of the present moment – can help us be better people.

Amygdala

There is another area of the brain that changes during meditation: the amygdala. But it doesn’t get bigger; it shrinks. The amygdala – that unbearable corner of the brain that causes feelings of anxiety, fear and general stress – is physically smaller in the brains of meditators. For the rest of us, even an eight-week accelerated mindfulness-based stress reduction course leads to a measurable reduction in the size of the amygdala. The smaller it is, the less able it is to dictate our emotional responses, especially anxiety – that is, those of the ‘fight or flight’ variety. No wonder we feel so great when daily meditation is incorporated into our lives.

The cingulate gyrus and prefrontal cortex

The researchers’ analysis revealed stronger coupling in experienced meditators between the posterior cingulate, dorsal anterior cingulate and dorsolateral prefrontal cortex. These areas have previously been identified as associated with cognitive self-control mechanisms. This stronger coupling is observed both at the beginning and after meditation. This means that the automatic mode in which we function on a daily basis changes, and consequently mind wandering is reduced. 

Anyone can begin a mindful meditation practice to find a new level of peace. The most important thing about it is the discipline of sitting down and going within. But, but… meditation won’t change your brain for the better if you don’t sit down and start! What are you waiting for? Get started today!

Meditation practices for beginners and advanced can be found in the Shishinka Soul Store
I invite you to practice yoga together on Youtube.

Podoba Ci się, to, co czytasz? Podziel się z innymi <3

Sources:
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4791048/
https://www.frontiersin.org/articles/10.3389/fpsyg.2014.01551/full
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3004979/
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3927233/
https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0006322316000792

POLSKI

Jak medytacja wpływa na mózg?

Medytację i jej wpływ na mózg bada się od czasów rewolucji obyczajowej w latach 60’. Od tamtego czasu postęp technologiczny bardzo poszedł do przodu i umożliwił nam zaglądanie do mózgu w sposób, jaki nie był możliwy do tej pory. Dzięki temu udało się zidentyfikować, za co dokładnie odpowiedzialne są poszczególne obszary w mózgu – a nadal jeszcze mamy wiele do odkrycia w tej kwestii. Niemniej, bazując na tym, czego dowiedzieliśmy się do tej pory, możemy wyciągnąć bardzo obiecujące wnioski na temat świadomej kontemplacji. I mimo, że zjawisko neuroplastyczności jest już znane szerokiej publiczności, to nie wszyscy wiedzą, że w mózgu zachodzą realne zmiany pod wpływem medytacji! Oznacza to, że istnieje zależność pomiędzy “zasiadaniem” a jednym z najważniejszych organów w ciele.

Jedzenie dla mózgu

Tę zależność (zainspirowana osią jelito-mózg) nazwałam osią medytacja-mózg, ponieważ ponieważ medytacja dosłownie odżywia mózg. W dzisiejszym szybko zmieniającym się środowisku, utrzymanie dyscypliny „odżywiania mózgu” i regulowania jego aktywności jest większym wyzwaniem, niż kiedykolwiek wcześniej. Technologia i jej rozwój jest jednym z największych bodźców, które utrzymują naszą uwagę na zewnątrz. Trwamy przez to w chronicznym stresie i innych niezdrowych stanach psychicznych, ale jako społeczeństwo już dostrzegamy potrzebę ruchu przeciwdziałającego tej tendencji.

Halo, pauza!

Robienie sobie „przerwy mózgowej”, czyli nauczenie się, jak zwolnić i wejść do środka – staje się coraz bardziej popularne. Może to częściowo wynikać z uznanych korzyści medytacyjnych dla mózgu. Najnowsze badania potwierdzają, że medytacja wspiera części mózgu, które odpowiedzialne są za dobrostan. Regularna praktyka obniża poziom stresu i odbiera „pokarm” częściom mózgu odpowiedzialnym za niepokój. 

Powszechny dostęp do informacji sprawia, że coraz więcej ludzi docenia jej wpływ na jakość życia. Medytują dzieci, kobiety, mężczyźni, nawet w środowisku biznesowym coraz bardziej popularne są praktyki mindfulness. Wyniki badań mówią, że liczba regularnych medytacji dorosłych wzrosła trzykrotnie w latach 2012–2017, w latach 2017-2020 pięciokrotnie. Rosnąca literatura na temat korzyści płynących z medytacji jest obszerna i obiecująca. I słusznie. Badania potwierdzają to, co wie każdy medytujący: medytacja jest dobra zarówno dla ciała, jak i umysłu.

Neuropsychologiczne aspekty medytacji

Osobiście, jestem ogromną fanką neuropsychologii i dlatego dzisiaj opiszę Wam kilka obszarów mózgu, na które wpływa medytacja – gwarantuję, że będzie ciekawie, nawet jeśli o mózgu wiecie niewiele 🙂

Lewy hipokamp

To jest obszar w mózgu, który jest odpowiedzialny za pamięć proceduralną, czyli innymi słowy pomaga nam się uczyć nowych aktywności. Tutaj “mieszkają” nasze zdolności poznawcze, pamięć i regulatory emocji związane z samoświadomością i empatią. Badania potwierdzają, że gdy grubość kory hipokampu rośnie w wyniku medytacji, gęstość istoty szarej wzrasta i w rezultacie te ważne funkcje są pielęgnowane. 

Tylny zakręt obręczy

Tylny zakręt obręczy wiąże się z wędrującymi myślami i samoistnością – czyli stopniem subiektywizmu i odniesienia do siebie podczas przetwarzania informacji. Wydaje się, że im większy i silniejszy tylny zakręt obręczy, tym mniej wędruje umysł i tym bardziej realistyczne mamy poczucie własnego “ja”. Badania sugerują, że medytacja zwiększa gęstość tylnego zakrętu obręczy. W praktyce oznacza to, że zwiększa się nasza zdolność do:
– pozostania zestrojonym z chwilą obecną bez osądzania, żalu i oczekiwania;
– obserwowania wrażeń i emocji, które pojawiają się w strumieniu umysłu, bez identyfikowania się z nimi.

Pons Varoli

Jest to bardzo aktywna i ważna część mózgu, w której wytwarzanych jest wiele neuroprzekaźników, które z kolei pomagają regulować aktywność mózgu. Znajduje się pośrodku pnia mózgu, a jego nazwa, pons, pochodzi z łaciny i oznacza „most”. Pons jest zaangażowany w wiele podstawowych funkcji, w tym sen, mimikę twarzy, przetwarzanie bodźców sensorycznych i podstawowe funkcjonowanie fizyczne. Medytacja wzmacnia tę strukturę, tym samym wpływając na przetwarzanie informacji przez układ nerwowy oraz to, jak śpimy.

Skrzyżowanie skroniowo-ciemieniowe (TPJ)

Lubimy myśleć, że jesteśmy dobrymi ludźmi – empatycznymi i sprawiedliwymi. Empatia i współczucie są związane ze skrzyżowaniem skroniowo-ciemieniowym, podobnie jak nasze poczucie perspektywy. Można powiedzieć, że tylny zakręt obręczy skupia się na „ja”, podczas gdy TPJ oświetla wszystko inne. TPJ staje się bardziej aktywne, gdy na przykład stawiamy się na miejscu kogoś innego. Silniejsze TPJ – w połączeniu z innymi korzyściami płynącymi z medytacji, takimi jak mniejszy stres i zwiększona świadomość chwili obecnej – może pomóc nam być lepszymi ludźmi.

Ciało migdałowate

Istnieje inny obszar mózgu, który zmienia się podczas medytacji: ciało migdałowate. Ale nie powiększa się; kurczy się. Ciało migdałowate – ten nieznośny zakątek mózgu, który wywołuje uczucie niepokoju, strachu i ogólnego stresu – jest fizycznie mniejsze w mózgach medytujących. Dla reszty z nas nawet ośmiotygodniowy przyspieszony kurs redukcji stresu opartego na uważności prowadzi do wymiernego zmniejszenia wielkości ciała migdałowatego. Im jest mniejszy, tym mniej potrafi dyktować nasze reakcje emocjonalne, zwłaszcza lękowe – czyli te z gatunku „walcz lub uciekaj”. Nic dziwnego, że czujemy się tak wspaniale, gdy codzienna medytacja jest włączona do naszego życia.

Zakręt obręczy i kora przedczołowa

Analiza badaczy ujawniła silniejsze sprzężenie u doświadczonych medytujących pomiędzy tylną częścią zakrętu obręczy, grzbietową przednią częścią zakrętu obręczy i grzbietowo-boczną korą przedczołową. Obszary te wcześniej zidentyfikowano jako związane z mechanizmami samokontroli poznawczej. To silniejsze sprzężenie obserwuje się zarówno na początku, jak i po medytacji. Oznacza to, że tryb automatyczny, w którym funkcjonujemy na codzień, zmienia się, a co za tym idzie wędrówka umysłu ulega zmniejszeniu. 

Każdy może rozpocząć uważną praktykę medytacji, aby znaleźć nowy poziom spokoju. Najważniejsza w tym jest dyscyplina siadania i wchodzenia do wewnątrz. Ale, ale… medytacja nie zmieni twojego mózgu na lepsze, jeśli nie usiądziesz i nie zaczniesz! Na co czekasz? Zacznij już dziś!

Praktyki medytacyjne dla początkujących i zaawansowanych znajdziesz w Shishinka Soul Store
Zapraszam do wspólnej praktyki jogi na Youtube.

Podoba Ci się, to, co czytasz? Podziel się z innymi <3

Źródła:
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4791048/
https://www.frontiersin.org/articles/10.3389/fpsyg.2014.01551/full
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3004979/
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3927233/
https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0006322316000792

https://www.pnas.org/content/108/50/20254.short

Artykuł How does meditation affect the brain? [ENG/PL] pochodzi z serwisu Pauli Kulikowska.

But before I tell you the details of my pilgrimage, I will make a small introduction about the history and routes of the Camino. Because there are many Camino paths, longer, shorter, more urban and completely wild. They all have one thing in common: the destination, Santiago de Compostela.

The crowning glory of the journey

In Santiago are buried the remains of Saint James, who was one of the 12 apostles. I don’t know if you know, but the apostles, after their death, were buried in the places where they transmitted the teachings of Jesus. Saint James taught in Galicia and it was there that a chapel was built on his remains around the 10th century, which in time became a great cathedral. By the way, one of the most beautiful and majestic I have had the opportunity to visit. Santiago Cathedral is the climax of the Camino (which some pilgrims have extended by walking to Finisterra, but that’s a story for another time). 

We already know the destination, so where is the starting point?

The answer to this question is determined by each pilgrim individually. There are many beginnings, on the way I met people who walked straight from their homes – one of these people came from Poland! However, over the centuries, a few main paths have emerged that most people follow. These are:

1. Camino Frances (the most popular one, on its basis the film “The Way” and the book “Pilgrim” by P.Coelho were made). It is about 800 km long and starts in St Jean Pied de Port in France
2. Camino Portugues (also de Costa)- the path leads from Porto, has about 260-350 km depending on the variant.
3. Camino del Norte – Starts in San Sebastian and goes through the north of Spain by the ocean. Wild and quite mountainous, it is about 900 km long.
4. Camino Ingles – starts in Ferrol or A Coruna and goes from north to south. This is the shortest route taken by pilgrims from the UK.

Does a pilgrim need a passport?

At each of the starting points there is a tourist information office where you can obtain a Pilgrim’s Passport. The passport is stamped with stamps confirming that the pilgrimage has been completed. Some people treat this collection of stamps with almost religious devotion, collecting them in every possible place (inns, bars, shops, etc.). In fact, for the Credencial (certificate of Camino completion) you need the stamps from the last 100 kilometres of the Camino, but some of them are so beautiful that it is really worth taking care of them in advance. The more so as the stamps from the previous places are a pass (though not a guarantee) for accommodation in a public Albergue (pilgrim house). The cost of accommodation in such a place is about 5-6 euros and because of that places fill up quite quickly. The spirit of competition does not die in people easily and some leave at 4:00 a.m. to get to the next accommodation as quickly as possible. I must admit that the running of a kilometre-weary pilgrim when he sees the queue in front of the Albergue looks quite funny. From my rather relaxed perspective, there was never a situation where I didn’t have a place to sleep even with a low budget. But…what you like 🙂 I’ve never had a situation where I didn’t have a place to sleep even on a low budget.

The priceless Camino 

The Camino experience is priceless, but we need money to be able to walk it. The budget depends on the standard of accommodation and what, how and how much you eat (well, and drink, you know :)) 

Now all the public albergues are closed, the cheapest hostel accommodation I found was 13 euros, but you have to reckon with the fact that sometimes it will be a bit more expensive, even in the budget option. The normal price, without any high-life was about 30 euros per night. And this is what you have to count if you don’t want to stay in hostels.

As far as food is concerned, if you eat one meal in a restaurant (about 10 euros) and you organise breakfast and lunch yourself (about 4 euros), you can easily close yourself to 15 euros a day (with a glass of wine/beer). I did not always eat breakfast/dinner and in general I rather did not go to restaurants either. The exception was Santiago itself, where I went to dinner with other pilgrims I met along the way. So I paid about 7-8 euros a day for food.

The calculation is simple: number of days x average cost and you already know how much you should prepare for 🙂 Ah! And add to it the cost of plane tickets to Spain, France or Portugal.

Vino, vino, peregrino

The atmosphere on the Camino is unique. On the route you meet very diverse people from all over the world. The thing that unites everyone is mutual kindness and support – it was on my first Camino 4 years ago that I learned to accept help, not just give it. The pilgrim understands the hardship of the other pilgrim. And it does not matter the reason why you go – as many people as many reasons: there are people who do it for religious, spiritual, tourist, social, health reasons. 

I was motivated to do my first Camino by the illness of my Grandmother, for whose sake I walked the del Norte path, which is about 1100 km on the Lourdes-Fisterra route. It took me 45 days. The second, the Camino Portugues, I did in the intention of my nephew, Leon, who was born on the very day I started the journey. I walked 300 km from Porto to Santiago in 10 days.

The Camino is a process worth preparing for, so in my next post I will drop you info on how to do it. And for my Patrons, I’m preparing a surprise with a more detailed description of my experiences on the road and the secret tips of an experienced Pilgrim 🙂 I’m going to give you a little bit more information.

In the meantime, see you there!

Do you like what you read? Share it!

POLSKI

Camino de Santiago, czyli Droga Gwiazd

Jeśli jeszcze nie słyszeliście o najstarszym szlaku pielgrzymkowym w Europie, najwyższy czas to zmienić! Camino de Santiago, bo o nim mowa, nie tylko jest wpisane na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, lecz również jest źródłem inspiracji dla wielu artystów (i nie tylko), którzy szli drogą Świętego Jakuba. I nawet w czasach Korony znajdują się ludzie, których pociąga perspektywa pieszej wędrówki przez wiele dni. Ja również należę do tej grupy!

Lecz zanim opowiem Wam o szczegółach mojej pielgrzymki, zrobię małe wprowadzenie na temat historii i szlaków camino. Bo jest wiele ścieżek Camino, dłuższe, krótsze, bardziej zurbanizowane i kompletnie dzikie. Wszystkie łączy jedno: destynacja, czyli Santiago de Compostela.

Ukoronowanie podróży

W Santiago są pochowane szczątki Świętego Jakuba, który był jednym z 12 apostołów. Nie wiem, czy wiecie, lecz apostołowie po swojej śmierci byli chowani w miejscach, w których przekazywali nauki Jezusa. Święty Jakub nauczał w Galicji i właśnie tam na jego szczątkach w okolicach X w. wybudowano kaplicę, która z czasem stała się wielką katedrą. Swoją drogą, jedną z najpiękniejszych i najbardziej majestatycznych, jakie miałam okazję odwiedzić. Katedra Santiago to punkt kulminacyjny Camino (które niektórzy pielgrzymi wydłużali o spacer do Finisterry, lecz to historia na inny raz). 

Znamy już miejsce docelowe, gdzie jest zatem punkt startu?

Odpowiedź na to pytanie każdy z pielgrzymów ustala indywidualnie. Jest wiele początków, na drodze poznałam ludzi, którzy szli prosto ze swoich domów – jedna z tych osób przyszła z Polski! Natomiast przez wieki wyłoniło się kilka głównych ścieżek, którymi podąża większość osób. Są to:

1. Camino Frances (najbardziej popularne, na jego podstawie powstał film „The Way” i książka P.Coelho „Pielgrzym”). Ma ok 800 km i zaczyna się w St Jean Pied de Port we Francji
2. Camino Portugues (również de Costa)- ścieżka wiedzie z Porto, ma ok 260-350 km w zależności od wariantu.
3. Camino del Norte – Zaczyna się w San Sebastian i wiedzie przez północ Hiszpanii nad oceanem. Dzikie i dosyć górzyste, ma ok 900 km.
4. Camino Ingles – zaczyna się w Ferrol lub w A Coruna i wiedzie z północy na południe. To najkrótsza trasa, którą wybierali pielgrzymi z UK.
   

Czy pielgrzym potrzebuje paszportu?

W każdym z punktów startowych jest biuro informacji turystycznej, do której warto się udać w celu uzyskania tzw Paszportu Pielgrzyma. Do paszportu są wbijane pieczątki, które potwierdzają przejście kolejnych etapów pielgrzymki. Niektórzy traktują to zbieranie pieczątek z religijnym wręcz namaszczeniem, odbierając je w każdym możliwym miejscu (oberżach, barach, sklepach itp). Tak naprawdę, dla zdobycia Credencialu (czyli certyfikatu przejścia Camino) potrzebne są pieczątki ze 100 ostatnich kilometrów Camino, ale niektóre z nich są tak śliczne, że naprawdę warto zadbać o nie odpowiednio wcześniej. Tym bardziej, że pieczątki z poprzednich miejsc są przepustką (choć nie gwarancją) do miejsca noclegowego w publicznej Albergue (domu pielgrzyma). Koszt noclegu w takim miejscu to ok 5-6 euro i też ze względu na to miejsca zapełniają się dosyć szybko. Duch konkurencji nie umiera w ludziach łatwo i niektórzy wychodzą o 4:00, żeby jak najszybciej dotrzeć do kolejnej noclegowni. Przyznam, że dosyć zabawnie wygląda bieg umęczonego kilometrami pielgrzyma na widok kolejki przed Albergue. Z mojej dosyć zrelaksowanej perspektywy, nigdy nie było sytuacji, żebym nie miała gdzie spać nawet z niskim budżetem. Ale…co kto lubi 🙂

Bezcenne Camino 

Doświadczenie Camino jest bezcenne, jednak my potrzebujemy pieniędzy, by móc je przejść. Budżet zależy od standardu noclegu oraz tego co, jak i ile jecie (no, i pijecie, wiadomo :)) 

Teraz wszystkie albergue publiczne są zamknięte, najtańsze noclegi w hostelach jakie znalazłam wynosiły 13 euro, jednak trzeba się liczyć z tym, że czasami będzie nieco drożej, nawet w opcji budget. Normalna cena, bez żadnych high-life’w wynosiła ok 30 euro za noc. I tyle musicie liczyć, jeśli nie chcecie nocować w hostelach.

Jeśli chodzi o jedzenie, to jedząc jeden posiłek w restauracji (ok 10 euro) i śniadania i lunche organizując sobie samodzielnie (ok 4 euro), można spokojnie zamknąć się w 15 euro dziennie (z kieliszkiem wina/piwem). Ja nie zawsze jadłam śniadania/kolacje i w sumie do restauracji też raczej nie uczęszczałam. Wyjątkiem było samo Santiago, w którym poszłam na kolację z innymi pielgrzymami, których spotkałam po drodze. Więc płaciłam za jedzenie mniej-więcej ok 7-8 euro dziennie.

Kalkulacja jest prosta: ilość dni x średni koszt i juz wiecie na jaką kwotę się przygotować 🙂 Ach! I dodajcie do niej jeszcze koszt biletów lotniczych do Hiszpanii, Francji lub Portugalii.

Vino, vino, peregrino

Atmosfera, która panuje na Camino jest niepowtarzalna. Na szlaku spotykają się bardzo różnorodni ludzie z całego świata. Cechą, która łączy wszystkich jest wzajemna życzliwość i wsparcie – to na swoim pierwszym Camino 4 lata temu uczyłam się przyjmować pomoc, nie tylko ją dawać. Pielgrzym rozumie trud drugiego pielgrzyma. I nie ma znaczenia powód, dla którego idziesz – ile ludzi, tyle powodów: są ludzie, którzy robią to ze względów religijnych, duchowych, turystycznych, socjalnych, zdrowotnych. 

Do mojego pierwszego Camino zmotywowała mnie choroba mojej Babci, w intencji której przeszłam ścieżkę del Norte, czyli ok 1100 km na trasie Lourdes-Fisterra. Zajęło mi to 45 dni. Drugie, już Camino Portugues, zrobiłam w intencji mojego Siostrzeńca, Leona, który urodził się dokładnie tego dnia, którego ruszałam w drogę. 300 km z Porto do Santiago przeszłam w 10 dni.

Camino to proces, do którego warto się przygotować, dlatego w następnym poście wrzucę Wam info na temat tego, jak to zrobić. A dla moich Patronów szykuję niespodziankę z bardziej szczegółowym opisem moich doświadczeń na drodze i sekretnymi tipami doświadczonej Pielgrzymki 🙂

A w międzyczasie, do zobaczenia!

Podoba Ci się to, co czytasz? Podziel się!

Artykuł Camino de Santiago or the Way of the Stars [ENG/PL] pochodzi z serwisu Pauli Kulikowska.