Hej Gocha 🙂

AHO to słowo Rdzennych Indian, było używane przez różne plemiona Ameryki Północnej. Np w Lakota, z którego bardzo czerpię w swojej ścieżce, oznacza proste przywitanie.
Pod koniec sesji, szamani mówią „Aho” jako formę pożegnania i błogosławieństwa 🙂
W społecznościach Ezo-Szamańskich zostało zaadoptowane jako “amen” i “wszyscy jesteśmy spokrewnieni”.
Akurat AHO jest przyjacielskie w swojej naturze i nawet nadużywanie tego słowa przez ludzi, którzy nie wiedzą co to znaczy, nie zmienia pola informacji tego słowa 🙂

Pozdrawiam ciepło,
Paula

Hej Michał! Co za zbieżność ścieżek 🙂

W tradycjach szamańskich 19 rok życia to czas, w którym “sprawdza się” kandydatów, czy się nadają do tej drogi i przechodzą właśnie wtedy pierwsze inicjacje. My nie mamy jako takiej “starszyzny”, która może nas inicjować – co nie zmienia faktu, że przychodzi ona w innych formach – na przykład ciężkiej sytuacji, o której wspomniałeś 🙂

Jeśli mam być szczera, to dużo więcej na mojej drodze spotkałam pseudo-nauczycieli, pseudo-guru i pseudo-szamanów, niż takich z Powołania (chociaż jak już się pojawiali, to wprowadzali niesamowity shift w percepcji). Za każdego jestem wdzięczna, bo Ci, którzy dokonywali nadużyć, nie wiedzieli, co robią, albo nie pracowali w sposób etyczny pokazali mi kim nie jestem i w jaki sposób nie chcę pracować.
I to były trudne, ale piękne lekcje integralności 🙂

Dziękuję za zaufanie, chociaż najlepiej jest ufać sobie, bo żaden, nawet najlepszy Uzdrowiciel nie stoi w Twoich butach, choćby nie wiem jaki miał wgląd <3

Pozdrawiam Cię ciepło i dziękuję, że się podzieliłeś swoim doświadczeniem! To ważny głos 🙂
Paula

Hej Magda! Dziękuję Ci za ten komentarz i miłe słowa <3
Dobrą wiadomością jest to, że niemożliwe jest to, żeby zgubić drogę do Domu, ostatecznie wszyscy przebudzimy się do siebie samych <3
AHO Kochana i wszystkiego dobrego <3

Hej Magda – dziękuję, że się podzieliłaś swoim doświadczeniem <3
Tym bardziej, że moment, w którym jesteś jest bardzo bolesny. Przesyłam Ci dużo pozytywnej energii, żebyś miała przestrzeń na dalszą obserwację pojawiających się emocji. To mega ważne przy "zarządzaniu" stresem, przez który teraz przechodzisz.
To, co obserwuję często w swojej praktyce terapeutycznej, to często ludzie przy rozstaniach uciekają od odpowiedzialności, albo demonizując partnera, albo próbując zrzucić na niego całą odpowiedzialność za rozstanie. Poza skrajnymi przypadkami przemocy, bardzo rzadko to jest case - prędzej tak, jak napisałaś - po prostu nie są dla nas. Z drugiej strony pojawia się kolejny temat - to, że decydujemy się odejść, nie oznacza, że musimy przestać kogoś kochać. Miłość to jest dar dla nas, a to, czy druga osoba ma przestrzeń to przyjąć to już jest inna kwestia.
Pozdrawiam Cię serdecznie,
Dafne